پایتخت شعر ایران

"لوسی و درختان جدید" لوسی سنجاب پر انرژی و بازیگوش قصه ی ما همیشه بلوط هایی را که برای روزهای بعد ذخیره می‌کرد تا از آنها استفاده کند را فراموش می‌کرد و همیشه از این موضوع ناراحت بود چون فکر می‌کرد با گم کردن بلوط‌ها غذای زمستانی‌اش را از دست می‌دهد. یک روز که لوسی در جنگل دنبال بلوط‌ هایی که قایم کرده بود می‌گشت جغد دانا کو کو را دید و با ناراحتی از او پرسید:« کو کو من همیشه بلوط‌هایم را گم می‌کنم اصلا نمیدانم بلوط ها را کجا گذاشته ام» کوکو لبخندی زد و گفت:«لوسی تو فکر...

رگهای معلق درخت های عریان است در تپش تند این ثانیه های بی زمان،تا گواهی بر این باشند که اکنون پایان خواب گردی های هزار ساله ماست. نارسیس

عهدی با ایمان و ایران بسم رب الشهدا من ایرانی‌ام و به خاک کشورم تعصب دارم جهاد تبیین خدمتگزاری به میهن و پرورش نسلی متعهد و باایمان که سرود جمهوری اسلامی ایران را از جان بخواند رسالت من است ای دشمنان ایران بدانید ریشه‌های این ملت در ایمان هویت و خون شهیدان استوار است و با تهدید و تحریم نخواهد خشکید در سوگ رهبر شهیدم، سیدعلی خامنه‌ای و با یاد رهبر عزیزم ، سیدمجتبی خامنه‌ای بر عهد خود با ایران پایدارم من امانت‌دار آرمان شهدا هستم و هر روز بیش از دیروز خود را مدیون آنان می‌دانم پروردگارا مرا پاکیزه...

به مناسبت ولادت حضرت زینب (س) و روز پرستار نام شعر : سریرِ مصطفی واژه‌ها در پیش پایت دست‌وپا گم کرده‌اند  بیت‌ هر شعری سکوتش تا صدا گم کرده‌اند  هر که هستی، پیش آن معبود بی همتای عشق شاعران هم منطق و هم مدعا گم کرده‌اند  آمدی تو، سهم زن دیگر سکوت و سایه نیست  پیش تو مردانِ نام‌آور، عبا گم کرده‌اند  هر کجا با هیبتِ حیدر قدم در راه حق  کوچه‌ها گویی سریرِ مصطفی گم کرده‌اند  در شبِ میلادِ تو، میلم به سوی کوثر است پایِ گهواره ملائک دست‌وپا گم کرده‌اند  خنده‌ات وا شد، علی محوِ تماشایِ تو شد...

مطرب نواخت به ساز ، با نشاط و شادی طالب بنشست به جویندگی در این بازی از ذوق که گذشت خنده به لب بدبین شد ناز آورد و چنین به چشم رسوا بد خود شیدا و شیفته راه کیست ...؟ راه به ازل آورده و برده هر کلام و نطقی به عمل نازشست آنکه بوسید خندید دوید بگذشت به اغراق، چنانکه گناه را ندید

جهان کوچک مرا به من دوباره پس دهید دلم دگر نمی تپد کمی به من نفس دهید گُلی به گِل نشسته ام که در بهارِ زندگی به سانِ کاجِ کهنه‌ای تکیده و شکسته ام فراری ام از این جهان از این جهان پر دروغ از این شب های سوت و کور ستاره های بی فروغ فراری ام از آنچه هست از آنچه  بی معطلی به سانِ رختِ تازه ای به قامتِ قلم نشست قفس شده یک آرزو آهای!کبوتران پر سپید! جهان کوچک مرا به من دوباره پس دهید! ✍️مهسا_سیفی زاده

وعشق مگه می‌شه توی قلبم باشی و یادت نکنم مگه می‌شه روی چشمام باشی و نازت نکنم هستی، اما جایِ خالیت توی قلبم دریاست مگه می‌شه غرقِ موجِ چشمِ دریایی‌ت نشوم؟ فرحناز مولائی

روز را به شکوفایی سنجاق زدن دست آویز احساس بکر پروانه هایی ست از جنس نور .... و رسم واژه های عاشقانه موج خیز کالبد مغزهایی ست اسارت یافته در قلم و کاغذ های دیواری چون شرشر بارانی از عطر و نفس فرشته هایی ست سیقل یافته که شعر ثمره شاعر بودنشان .... تبریک عرض میکنم خدمت تمام طراحان و مهندسین لحظه های غم شادی دلتنگی بغض اشک ..... #روز_شاعر_گرامی

باسلام .سمیه موسوی هستم.متولد سال ۱۳۶۲درآخرین روز مردادماه درشهر تهران هستم .نویسنده کتاب‌های پنج گانه سورن که درآنها پسر بچه ای به نام سورن پنج چالش متفاوت را تجربه میکند.همچنین کتابهای سرزمین میوه ها .کفش های میعاد ویک داستان بلند به نام گلهای محمدی هم از دیگر آثارم هستند. چه چیزی شما را به نوشتن داستان علاقه‌مند کرده است و چگونه شروع کرده‌اید؟من ازدوران کودکی علاقه خاصی به داستان داشتم وذهن خلاقی داشتم ودوست داشتم که هر چه در ذهنم بود را به صورت داستان دربیاورم آیا داستان‌نویسی برای شما یک هدف بلندمدت است یا یک هنر عاشقانه؟هردوموردچون اگر عشق...

من نامت را صدای درون می‌خوانم آیا دوست داری ؟! صدای درونم باشی ! گاهی انسان گمان می‌کند خوشبختی در جایی بیرون از اوست؛ در مکانی بهتر، در شرایطی متفاوت، یا در سرنوشتی که دیگران برایش پسندیده‌اند. اما حقیقت این است که حتی اگر انسان را به زیباترین بهشت‌ها ببرند، وقتی دلش با آنجا همراه نباشد، همان بهشت نیز برایش رنگی از جهنم خواهد گرفت. زندگی زمانی سنگین می‌شود که راهی را می‌رویم که صدای درونمان با آن هم‌داستان نیست. آن صدای آرام و عمیقی که در سکوت دل می‌گوید: «آیا این همان راهی است که با آن آرام می‌شوی؟»...