پایتخت شعر ایران

نکند رد تورا باد ب صحرا ببرد پای من رحم دویدن ب دلم رانکند عاشقی سخت ترین شیوه ی آسوگی است چشم من گوش بفرمان دلم را نکند صبرهم بس ک دلش سوخت زصبرم برتو دست من رحم ب فریاد دهانم نکند ✍️فتح الله گودرزی (سروش)

دنیای قیاس نوجوان نوجوان در دنیایی پر از رنگ‌ها زندگی می‌کند؛ ذهنی رنگی، پرجنب‌وجوش، آکنده از شعف و تضادهای کشف‌نشده. با این حال، افکارش هنوز صورتی است؛ ساده، شیرین و لبریز از خیال‌هایی که می‌کوشند حقیقت را با چشمانی بی‌گناه ببینند. در این میان، «هسته بادام» ذهن، صحنه‌ی نبرد برای رسیدن به هویت است؛ جایی که نوجوان میان ساده‌انگاری و پیچیدگی‌های هستی، به دنبال معنا می‌گردد و می‌کوشد از مرزهای تک‌رنگ عبور کند. شکاف میان نوجوان و والدین، برخاسته از تفاوت این رنگ‌هاست: والدین گاه بر ذهن صورتیِ فرزندشان سخت می‌گیرند، در حالی که نوجوان در میانه‌ی ذهنی رنگی، در...

در گذارِ خیال و درمان» بخوانم از خستگیِ جهان، که در جانم نشسته است، که در هر دم، صدایِ گریه‌یِ بارانی، در من می‌پیچد و می‌نشیند. خیالم، با سوزنی از نور، در آن گرگ‌ومیشِ تیره، می‌دوخت رویایِ وصال را، در حالی که چشمانم، چکه می‌کرد از مژگانم. ما در هوایِ دگر، در جایِ دگر، در حالِ فرو ریختنیم، اما با بارِ سنگینِ نفس‌ها، در میانِ ویرانه‌ها، در حالِ ساختنیم. بی‌تو، جانم شتاب‌زده به شهرِ رؤیا می‌رود، با بال‌هایی از جنسِ خیال، برایِ وصالی که در دوری گم شده است. ای طبیبِ من، ای درمانِ من، ای پناهِ من در این...