پایتخت شعر ایران

«اقلیمِ تبعید» امروز پیراهنِ قدیمیِ مادرم بر قامتم نشسته است که بویِ اکسیژنِ سال‌های دور می‌داد؛ بر اندامِ زنی می‌تپید که دنیا را بی‌لکنت و ساده، نفس می‌کشید. نمی‌دانم کدام آینه شاهدِ درخششِ نجیبِ حضورش بود؟ اما من، میانِ تار و پودِ این یادگارِ قشنگ خود را به دورترین نقطه‌ی امکانِ زیبایی به آن سویِ مرزهای لبخند تبعید کرده بودم. چه خیالِ محالی! که پیراهنی مرا از هجومِ ناتمامی‌ام رها کند، مرا که تلخ بودم. اما گوش کن… من با همین خشمی که در گلو پایان نمی‌گیرد و با همین رختِ به جامانده از روزهای روشنِ مادر، ایستاده‌ام. نگذاشتم تلخی،...

این پرچم حرمت دارد پرچم ایران فقط تکه‌ پارچه‌ای سه‌رنگ نیست؛ روایتی‌ست از تاریخ، ریشه، و رؤیای مردمی که قرن‌ها ایستاده‌اند. سبزش، نفسِ زندگی‌ست؛ بوی بهار نارنج و گندمزار، امیدی که در دل هر کودک جوانه می‌زند. سپیدش، آیینه‌ی صلح است؛ آرامش برف بر قله‌ها، صداقت نگاه مادران، و آرزوی جهانی بی‌کینه. سرخش، تپشِ خونِ دلیران است؛ یادگار دل‌هایی که برای خاک، برای نام، برای فردا از خود گذشتند. و در میانه، نشانِ ایران، همچون شعله‌ای روشن، حکایت از ایمانی دارد که در تاریکی‌ها خاموش نمی‌شود. گویی هر بار که باد بر آن می‌وزد، تاریخ ورق می‌خورد؛ از حماسه‌های کهن...

نام شعر: اذن چشم اگر بستی و دیدی یاری از بالا رسید دستِ خالی بودی و فرمان زِ ناپیدا رسید سنگ اگر افتاد، مپندار از کفِ انسان فتاد آن‌چه در میدان اثر کرد از همان معنا رسید گام اگر لرزیده از راهی دیگر تو خود مرو پشتِ این ماندن،توانی همچنان هم‌پا رسید بی اذنِ نور کارِ جهان بیهودگی ست کارِ ما هم کارِ اوست، هر جا  سخن از «ما» رسید ما فقط آیینه ای از جلوه یِ شک و یقین رمزِ پیروزی فقط از جانبِ یکتا رسید شاعر: مسعود آزادبخت نهم رمضان ۱۴۴۷ هشتم اسفند ۱۴۰۴ با الهام از آیه...

تو عاشق پرواز و بیا یه بار تاس بندازیم... که گر اوج بگیریم باهم جفت شیش زندگی رو می سازیم... ولی تاس من نحس بود بی‌تو انگاری توی زندانم..... نحسی تاس برای چه بود کاش این تاس نمیشد پایانم.... بعد تو من مثل گوسفند،عاشق قصابم.... بعد تو برای سلاخی عشق،چقدر بی تابم.... بعدتو، یک پاراگراف خالی یک عددم بی تو.... بعد تو، یک جمله ناتمام یک تن سردم بی تو .... بدون تو من هیچم مثل گریه‌ی آخرِ آوازم... از سوز دلم بشنو که چنگ غم می زند ، برسازم.... با گفتن این شعر فهمیدی چه آتشی زدی بر جانم؟؟...

معرفی بزرگ‌ترین فهرست کتاب‌های پیشنهادی نمایشگاه مجازی تهران از سوی انتشارات حوزه مشق با نزدیک شدن به روزهای پایانی اردیبهشت و آغاز سی و هفتمین دوره نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران که این بار به صورت مجازی برگزار می‌شود، بسیاری از جستجوهای کاربران پیرامون این پرسش است که از نمایشگاه مجازی کتاب تهران چه کتابی بخرم و کدام عناوین ارزش افزودن به سبد خرید را دارند. انتشارات حوزه مشق با معرفی مجموعه‌ای گسترده از آثار داستانی، آموزشی، انگیزشی، زندگی‌نامه‌های الهام‌بخش و منابع تخصصی، یکی از فعال‌ترین ناشران این دوره خواهد بود. در این خبر، تازه‌ترین فهرست کتاب‌های این انتشارات را به...

حضور محبوب‌ترین نویسندگان نسل نوجوان و جوان در نمایشگاه مجازی کتاب تهران با آثار انتشارات حوزه مشق هم‌زمان با نزدیک شدن به روزهای پایانی اردیبهشت، سی و هفتمین دوره نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران به صورت مجازی برگزار می‌شود و بسیاری از مخاطبان، مخصوصاً نوجوانان و جوانان، این پرسش را جستجو می‌کنند که از نمایشگاه مجازی کتاب تهران کتاب چه نویسندگانی بخرم و کدام چهره‌ها در این دوره حضور دارند. انتشارات حوزه مشق در این دوره با معرفی مجموعه‌ای گسترده از نویسندگان محبوب و شناخته‌شده نسل جدید حضور خواهد داشت؛ نویسندگانی که آثارشان در شبکه‌های اجتماعی، کتاب‌فروشی‌ها و میان مخاطبان جوان...

تبدیل پایان‌نامه به کتاب؛ فرصتی طلایی برای دیده شدن در دنیای علمی   اگر پایان‌نامه یا رساله خود را با زحمت فراوان نوشته‌اید، چرا آن را به یک کتاب علمی ارزشمند تبدیل نکنید؟ بسیاری از پژوهشگران، دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری پس از دفاع از پایان‌نامه، به دنبال راهی هستند تا حاصل تحقیقات خود را ماندگارتر کرده و آن را در سطح گسترده‌تری منتشر کنند. تبدیل پایان‌نامه به کتاب یکی از بهترین روش‌ها برای ثبت دستاوردهای علمی، افزایش اعتبار پژوهشی و ارتقای رزومه علمی است.   انتشارات حوزه مشق با تجربه در حوزه چاپ و انتشار آثار علمی، خدمات تخصصی...

مانیفستِ شیدایی؛ در ستایشِ مانارز       مانارزِ من، آرامِ بی‌قرارِ جانم؛ نمی‌دانم از کجای این آشوبِ مدام آغاز کنم که به تو ختم نشود. انگار تمامِ جاده‌های جهان، تمامِ سطر‌های نانوشته‌ی کتاب‌ها و تمامِ نُت‌های سرگردان در اتمسفر، تنها یک مقصد دارند و آن، تماشایِ اعجازِ حضورِ توست. من، که عمری را در میانِ تحلیلِ قدرت‌ها و سنجشِ توازنِ جهان سپری کرده‌ام، امروز در پیشگاهِ چشمانت، به یک «خلعِ سلاحِ کامل» رسیده‌ام. تو تنها قدرتی هستی که بدونِ شلیکِ حتی یک واژه، تمامِ سنگرهایِ منطقِ مرا فتح کرده‌ای.   می‌خواهم از آن «حیرانی» بنویسم که وقتی نامت بر...

  «تقدیم به آرامِ جانم، مانارز...» در میانهٔ تحلیلِ جهان و تماشایِ جزر و مدِ قدرت‌ها، ناگهان به نقطه‌ای رسیدم که تمامِ محاسباتم را بر هم زد؛ و آن نقطه، تماشایِ لبخندِ تو بود. مانارزِ من، می‌گویند جهان را ابرقدرت‌ها می‌سازند، اما من می‌گویم جهانِ من، تنها گردِ یک مدار می‌چرخد و آن، طنینِ صدای توست. تو همان «وتویِ» قاطعی هستی که بر تمامِ دلتنگی‌ها و آشوب‌های ذهنم خط بطلان می‌کشی. در روزگاری که همه به دنبالِ تسخیرِ زمین‌اند، من در آرزویِ آنم که در جغرافیایِ نگاهت، برای همیشه پناهنده شوم. نوروزِ امسال برای من نه با تحویلِ سال، که...