پایتخت شعر ایران

مانیفستِ شیدایی؛ در ستایشِ مانارز       مانارزِ من، آرامِ بی‌قرارِ جانم؛ نمی‌دانم از کجای این آشوبِ مدام آغاز کنم که به تو ختم نشود. انگار تمامِ جاده‌های جهان، تمامِ سطر‌های نانوشته‌ی کتاب‌ها و تمامِ نُت‌های سرگردان در اتمسفر، تنها یک مقصد دارند و آن، تماشایِ اعجازِ حضورِ توست. من، که عمری را در میانِ تحلیلِ قدرت‌ها و سنجشِ توازنِ جهان سپری کرده‌ام، امروز در پیشگاهِ چشمانت، به یک «خلعِ سلاحِ کامل» رسیده‌ام. تو تنها قدرتی هستی که بدونِ شلیکِ حتی یک واژه، تمامِ سنگرهایِ منطقِ مرا فتح کرده‌ای.   می‌خواهم از آن «حیرانی» بنویسم که وقتی نامت بر...

  «تقدیم به آرامِ جانم، مانارز...» در میانهٔ تحلیلِ جهان و تماشایِ جزر و مدِ قدرت‌ها، ناگهان به نقطه‌ای رسیدم که تمامِ محاسباتم را بر هم زد؛ و آن نقطه، تماشایِ لبخندِ تو بود. مانارزِ من، می‌گویند جهان را ابرقدرت‌ها می‌سازند، اما من می‌گویم جهانِ من، تنها گردِ یک مدار می‌چرخد و آن، طنینِ صدای توست. تو همان «وتویِ» قاطعی هستی که بر تمامِ دلتنگی‌ها و آشوب‌های ذهنم خط بطلان می‌کشی. در روزگاری که همه به دنبالِ تسخیرِ زمین‌اند، من در آرزویِ آنم که در جغرافیایِ نگاهت، برای همیشه پناهنده شوم. نوروزِ امسال برای من نه با تحویلِ سال، که...