پایتخت شعر ایران

معرفی کتاب «با تو تا آسمان»؛ شهیدی که هادی دل شد گاهی یک زخم مسیر زندگی را عوض می‌کند محمدامین دفترش را باز کرد و نوشت: گاهی یک زخم مسیر زندگی را عوض می‌کند. گاهی یک درد، چراغی می‌شود برای سال‌ها راه رفتن در تاریکی. به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، کتاب «با تو تا آسمان: رفاقتی میان زمین و بهشت روایتی نو از شهید هادی ذوالفقاری معروف به شخ هادی» شهناز آلوش توسط انتشارات حوزه مشق منتشر شده است. این اثر، رمانی است با نثر احساسی و معنوی که رفاقت میان یک نوجوان ۱۴ ساله و شهید مدافع...

قهرمان جوان سجاد زبرجدی؛ سهراب هنوز اینجاست و داستانش جاودانه است نویسنده: دکتر فردین احمدی ناشر: حوزه مشق کتاب سهراب هنوز اینجاست روایت صمیمی، تأثیرگذار و مستند از زندگی جوانی است که تمام وجودش را وقف ایمان، جوانمردی و خدمت به آرمان‌های الهی کرد. این اثر، نخستین کتاب جامع درباره شهید مدافع حرم، سجاد زبرجدی است؛ جوانی که در اوج طراوت و شور زندگی، راهی را انتخاب کرد که پایانش شهادت و آغازش جاودانگی بود. دکتر فردین احمدی در این کتاب با قلمی روان و از دل‌برآمده، زندگی این شهید را از کودکی تا لحظه عروج با دقت و احساس...

نام شعر: بنایِ  خیال مهندس! با خرد، بنیادِ فردا را بنا کردی جهانِ خسته را با فکر روشن آشنا کردی به اندیشه، گره از کارِ این دنیا گشودی میانِ تیرگی‌ها، نورِ معنا را ادا کردی حساب و خط، زبانِ فکرِ آرامِ تو بودند که این آشوبِ بی‌سامان به مردم رهنما کردی دردِ انسان را به دانش،چون تو فهمیدی درست میانِ علم و درمان راهِ انسان را بنا کردی نه تنها سنگ و آهن، جان گرفت از فکرِ تو تو در جانِ خیابان‌ها، حیاتی را رها کردی عرق بر چهره‌ات، آیینهٔ صدقِ عمل می‌شد تو ایمان را عمل دادی نه آن...

نام شعر: جهاد موسمِ ایمان شکفت در نَفَسِ صبح گاه نورِ خدا در زمین، شد دل و جانم نگاه هر که بپوید جهاد، شورِ  خدا در دلش می بَرَد از سمتِ حق ،بی خبر آنجا رفاه او که بهشتش به پیش،سیرتِ معنا بِزَد ما که به عهدِ یقین، در دلِ طوفان پناه هر چه خلایق بگفت ،زمزمه وارش مگو خنده یِ پنهان کند، وقت بلاها گناه جبهه یِ دل را صفا،چون شود از فضلِ دوست باز چرا مومنان ،بیهُده افتند به چاه؟ درد اگر از رحمتش،سوی خلایق برفت خنده ی مستانه کن،از غمِ بی راه بکاه شاعر: مسعود آزادبخت ششم...

شعر: حدِّ نعمت دل به خواهش هایِ این دنیایِ بی تقوا منه نعمتِ حق را به راهِ نفسِ سرکش وا منه سفره گر گسترده شد از لطفِ رحمان است و بس دستِ حرص آلودِ خود را بر عطایِ او جا منه شهوتِ افزون طلب ،زنجیرِ جانِ آدمی ست کامِ دل را برده یِ افراطِ بی پروا منه آن که میزان را نگه دارد عزیزِ حضرت است دل به طغیان و فزون خواهی ز  رحمت پا منه نان اگر رحمت شد و آب از غرورش می چکید بر سرِ این خوانِ روشن،چشمه ی‌ِ دریا  منه بندگی یعنی شناختِ آرزوهایِِ قوی بنده...

«اقلیمِ تبعید» امروز پیراهنِ قدیمیِ مادرم بر قامتم نشسته است که بویِ اکسیژنِ سال‌های دور می‌داد؛ بر اندامِ زنی می‌تپید که دنیا را بی‌لکنت و ساده، نفس می‌کشید. نمی‌دانم کدام آینه شاهدِ درخششِ نجیبِ حضورش بود؟ اما من، میانِ تار و پودِ این یادگارِ قشنگ خود را به دورترین نقطه‌ی امکانِ زیبایی به آن سویِ مرزهای لبخند تبعید کرده بودم. چه خیالِ محالی! که پیراهنی مرا از هجومِ ناتمامی‌ام رها کند، مرا که تلخ بودم. اما گوش کن… من با همین خشمی که در گلو پایان نمی‌گیرد و با همین رختِ به جامانده از روزهای روشنِ مادر، ایستاده‌ام. نگذاشتم تلخی،...

این پرچم حرمت دارد پرچم ایران فقط تکه‌ پارچه‌ای سه‌رنگ نیست؛ روایتی‌ست از تاریخ، ریشه، و رؤیای مردمی که قرن‌ها ایستاده‌اند. سبزش، نفسِ زندگی‌ست؛ بوی بهار نارنج و گندمزار، امیدی که در دل هر کودک جوانه می‌زند. سپیدش، آیینه‌ی صلح است؛ آرامش برف بر قله‌ها، صداقت نگاه مادران، و آرزوی جهانی بی‌کینه. سرخش، تپشِ خونِ دلیران است؛ یادگار دل‌هایی که برای خاک، برای نام، برای فردا از خود گذشتند. و در میانه، نشانِ ایران، همچون شعله‌ای روشن، حکایت از ایمانی دارد که در تاریکی‌ها خاموش نمی‌شود. گویی هر بار که باد بر آن می‌وزد، تاریخ ورق می‌خورد؛ از حماسه‌های کهن...

نام شعر: اذن چشم اگر بستی و دیدی یاری از بالا رسید دستِ خالی بودی و فرمان زِ ناپیدا رسید سنگ اگر افتاد، مپندار از کفِ انسان فتاد آن‌چه در میدان اثر کرد از همان معنا رسید گام اگر لرزیده از راهی دیگر تو خود مرو پشتِ این ماندن،توانی همچنان هم‌پا رسید بی اذنِ نور کارِ جهان بیهودگی ست کارِ ما هم کارِ اوست، هر جا  سخن از «ما» رسید ما فقط آیینه ای از جلوه یِ شک و یقین رمزِ پیروزی فقط از جانبِ یکتا رسید شاعر: مسعود آزادبخت نهم رمضان ۱۴۴۷ هشتم اسفند ۱۴۰۴ با الهام از آیه...

تو عاشق پرواز و بیا یه بار تاس بندازیم... که گر اوج بگیریم باهم جفت شیش زندگی رو می سازیم... ولی تاس من نحس بود بی‌تو انگاری توی زندانم..... نحسی تاس برای چه بود کاش این تاس نمیشد پایانم.... بعد تو من مثل گوسفند،عاشق قصابم.... بعد تو برای سلاخی عشق،چقدر بی تابم.... بعدتو، یک پاراگراف خالی یک عددم بی تو.... بعد تو، یک جمله ناتمام یک تن سردم بی تو .... بدون تو من هیچم مثل گریه‌ی آخرِ آوازم... از سوز دلم بشنو که چنگ غم می زند ، برسازم.... با گفتن این شعر فهمیدی چه آتشی زدی بر جانم؟؟...