پایتخت شعر ایران

پژواک سکوتم به تو انداخت نگاهی با این مژه ها ساخته ای کار سپاهی در جنگ وطن،تیر و مسلسل،همه چیز است در جنگ بدن ،یک خم ابروی سیاهی هر ورد و دعا را سر تو یک سره خواندم شاید که بروید وسط سنگ گیاهی هر بند وجودم به تو بند است،گمانم عاشق شدنم بوده به فرمان الهی سرمای زمستان دلم‌ گرم صدایت از چاله درامد ولی افتاد به چاهی ای کاش برایت غزلی ناب بگویم نامش بشود بچه پلنگی پِیِ ماهی سید مصطفی احمدی           از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق...

سرم از لابه لای لاشه ها روی میز پرت می شود استخوان هایم کلمه می شوند و دهانم را قورت می دهند تکرار کلمات را از پس پنهانی تنی روی صورتم میکشم انتها را به تقویم قسم میدهم و سایه ها از بحران عجیب تاریخ دست به دست روی خاک می افتند خودم را به خورشید و دلم را روی طناب رو به ابرها تکان می دهم با خود میجنگم و عزادار سکوتی می شوم که لاشه ام را روی میز پرت کرده است . #ایلیا معصومه قوامی         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه...

آفتاب سوزان خوزستان، مثل آتشی بر جان می‌نشست، ولی دل‌های ما بچه‌ها از گرمای بازی و خنده، داغ‌تر بود. من، دختری جنوبی، ریشه در خاک اهواز داشتم. خانه‌مان ویلایی و با حیاطی بزرگ که برای ما دنیایی بود . جلوی در، با همبازی‌هایم دختران زیبا، خاله بازی می‌کردیم. عروسک‌ها مهمان خانه‌مان می‌شدند و ما با لهجه غلیظ جنوبی، برایشان چای خیالی می‌ریختیم و با گِل و خاک غذا می‌پختیم و قصه می‌گفتیم. با پسرهای همسایه، دل به دریای فوتبال می‌زدیم. آفتاب چنان می‌تابید که آسفالت سیاه زمین، زیر پاهایمان می‌سوخت. دمپایی‌های پلاستیکی‌مان، سپر محافظی نبودند. با هر زمین خوردن، زانوهایمان...

سردی ثانیه و سال به اتمام رسید باخیال تو و عریانی این قافیه‌ها ذهن خسته به خیال خوش خود لب می‌زد تا به پایان برسد قصهء این حاشیه‌ها حمله‌ی واژه به ذهنم مثل استالین بود برزخی رو به جهنم که بدون امید نه ردیفی به خیال شب شعرم آمد نه به تاری شبم سکه‌‌ی ماهی بخشید دفتر از مشق سیاهم پر وخالی از شعر من به بازار غزل بار لغت می‌بردم کار تقدیر چه‌ها بر سر من آورده باختم هر چه که از دست فلک بر خوردم زخم بر شانه‌ی دریا زده طوفان با موج ساحل از دامن دریا همه...

((بالاتر)) آمدم پایین که بالاتر شوم در صف دلدادگان اختر شوم آمدم پایین برای بندگی درس‌های زندگی از بَر شوم قول دادم در مکان زندگی با پیام آشنا بهتر شوم فتبارک گفت و شد آدم نما کار او بوده است که من محشر شوم قصه رسوایی ام در عرش شد آمدم پایین تماشاگر شوم مالک دنیا برایم خلق کرد یک جهان را تا که من گوهر شوم سهم من روی زمین یک جسم بود آمدم روی زمین هاجر شوم آمدم روی زمین ارزش کنم نه برای ارزشی داور شوم صاحب هستی فراهم کرده بود تاکه من روی زمین مادر شوم...

تو بیا من قول می دهم نگویم حالا چرا؟ نوش دارویی و بعد مرگم هم بیا ! بیا ک بدانند آنچه مرده را زنده می کند معجزه عشق است . بیا ک‌ نزدیک ترینی ب قلبم و دورترینی از دستانم . آرامشی دارد خیال با تو بودن بیا و دل خوشم کن ! می گویند از دیده رفته ای از دل هم میروی!نمی دانند با دیده قلبم تو رو هر لحظه می بینم !بیا دل و دیده را با هم روشن کن ! ذکر هر لحظه ام شده او می آید ،بیا بیا بیا /سمیرا بندری از ایذه    ...

(مبنای عشق) بیا از جایی که هستیم شروع به آرام شدن کنیم از سطح، وجودمان را آرام کنیم، گویی تمامِ ابدیت در دسترس ماست دوستی را نه در ظلمتِ رقابت و حسادت، بلکه در روشنای محبت بنگریم مسیرِ پُر پیچ و خمِ عشق را نه در سایه ی قضاوت دیگران، بلکه بر مبنای توانایی و علاقه ی خودمان بنگریم، شاید این تصورات دور از قالبِ دانشِ دیگران باشد اما! بیا سرعتِ تمامِ کارها را کم کنیم و با عجله و شتاب زده به پایان نرسیم. ✍️#رویا_⭐ابراهیمی         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با...

عشق به تو تمام آرزو بود حریم عشق ، حریم آبرو بود در روز تولدم قدم زدن کنار تو ، تمام آرزو بود این عمر چرا ، به بند مو بود تو خوابیدی ، جهان را غم گرفته صدای ساز دنیا ، ماتم گرفته لا لالا لا که دنیا پر پرواز من را هم گرفته تمام ساز من ، نغمه ی ماتم گرفته فاطمه پورامیر رزداری         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به...

نداشتنت آهسته آهسته در گوشه ی جان نُمایان است! و رعشه می افتد بر اندامِ ناتوانم. کرور کرور غبار بر بی سامانی ام می بارد. این تبسم ها از پوست کلفتی نیست، اشک هایم را پنهان کرده ام تا بینایی نبیند سُرخیِ چَشمانم را. می گویند نیستی! اما تو ای تکیه زده بر دیوار دلداده گی ام... بی هوایِ تو می میرم. غبار نوشت🖋اللهیاری         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار...

اینجا، هوا برای از تو گفتن عجیب کم است آنجا، صدا برای از تو شنیدن عجیب مبهم است من، کاسه های اشک به دیده علم میکنم ولی خواهی نخواهی، فراق یار عجیب مرهم است دنیا، نفس های تنگ مرا قاب عکس میگیرد شاید ببیند من و تو را در آن، عجیب با هم است تا دوده از کنده بلند شود، تو گمان مبر عزیز اینجا و آنجا ندارد، آدمی عجیب بی همدم است شرح غم مرا، قلم زن مصر ننویسد به رسم چشمی که بخواند حرف دل،عجیب اعمی تر است کرمان و فارس و تهران و بندر، در پر قوست...