پایتخت شعر ایران

بانویی که واژه‌ها را با دلش می‌نویسد نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول #انتشارات_حوزه_مشق @hoozeyehmashgh_ در هر دوره‌ای از تاریخ ادبیات، چهره‌هایی ظهور می‌کنند که نه با آموزش‌های آکادمیک، نه با مدرک و عنوان، بلکه با دلِ تپنده‌شان، با نگاه انسانی‌شان، و با حسِ خالص‌شان به شعر و ادبیات، راهی در دل مخاطب باز می‌کنند. یکی از این چهره‌های درخشان و انسانی، بی‌شک شمسی چاوشانی است؛ بانویی شاعر از خطه‌ی باصلابت کرمانشاه که کلمات را نه برای بازی، که برای زندگی انتخاب کرده است. متولد دهم بهمن‌ماه سال ۱۳۵۵، از دیاری آمده که صدای کوه و بوی خاک در روح...

بانویی که واژه را به زلال اشک و آتش دل آغشته کرد نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول #انتشارات_حوزه_مشق @hoozeyehmashgh_ آرزو آذری‌فر – شاعر دل‌آتش‌زده‌ دنیای واژه‌ها در آسمان ادبیات معاصر ایران، ستارگان بسیاری می‌درخشند، اما برخی از آن‌ها نوری دارند که نه از آفتاب، که از سوختن دل و عمق رنج‌های انسانی برمی‌خیزد. رقیه آذری‌فر، با تخلص زیبای «آرزو»، یکی از این ستارگان است. زنی که واژه را زیسته، با شعر نفس کشیده و زندگی‌اش را به رشته‌های ظریف غزل، رباعی و دوبیتی گره زده است؛ زنی که نه‌فقط شاعر، که شعری مجسم است. آرزو آذری‌فر، متولد ۲۹ اسفند...

شعرمن شعرمن آبی نیست شعرمن تیره وخاکستری است شعرمن درنفس یک شب سردو یخی دفن شده نه تبسم دارد نه قناری نه درخت نه گل داوودی پرآوازهمان جغدپلیدی است که شوم است وبه لب خبر بد دارد کاش میشدکه قناری باشد ودرختی که برآن لانه ای باشدوآوازی سبز کاش میشد که دگر جغدپلیدنفسش بندآید ونخواندبربام کاش میشد سبدی باشدودرآن همه ازنسترن ویاس سپید پر و عطر گل داوودی ونرگس باشد کاش میشد نفس صبح امید نفس آن شب سردویخی را به گلو حبس کند وبتابدخورشید کاش میشدآبی دریاها رنگ شعرم باشد کاش میشدکه تبسم باشد. سروده: محبوبه صادقی متولد۱۳۵۸/۰۶/۳۰ استان...

نام شعر: معنی احسان رحلتت را یک جهان از دیده گریان می کند این بلا ها را خدا در گریه پنهان می کند جان من از ماتمت هجرانِ ماهی بی فروغ خاکِ پایت بر سرم،سر عزمِ کیهان می کند در فراقت حال من تو یاوری احوالِ من با حقیقت حالِ تو دانم که درمان می کند بر سر کوی تو می پوید رهِ مسکینِ من هر که را دل می دهد دل در گلستان می کند من که از دریای خوبان در بیابان گفته ام حب تو ما را در این دریای خوبان می کند در ره عشق تو ما...

خواستهٔ زیادی نبود که می‌خواستم برایش قهوه بریزم .. قهوه دوست داشتم اما او دوست نداشت! برای همین هم نمی‌گذاشت برایش قهوه بریزم! بارانی بود هوا! بدجور سر و صدایش، گوش آسمان را کر کرده بود.. بالکنی بود و جای دنجی و قهوه ای واسطه ای! از پشت شیشه، دیدمش! با بخار دهانم، نوشتم: قهوه، او و معجزه.. قلبم از سینه ام داشت بیرون میزد.. به سمت صندلی و کتاب نیمه باز رفت! هر لحظه با خود میگفتم: وای خدای من! الان است که از آن فنجان، فرار کند و همه اش را به بیرون پرتاب کند.. آخر خواستهٔ زیادی...

دلبر من در قلبم چيزى قشنگ تراز يادت پیدا نميكنم تو عزيز ترين زخم منى... زيباترين اندوهم... فراموشت نميكنم... تو پنهانى ترين دلتنگی  منى... دوست داشتنى ترين دليل ويرانى ام... بهترين آرزوى نداشته ام... خيالت تا ابد با من است….. علیرضا دهقانی پور     🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹     لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست… تا بدانی نبودنت آزارم می دهد… لمس کن نوشته هایی را که لمس نشدنی  و عریان است … که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است و...

کسی چه می داند که شب ها با چه خیال ها و فکر هایی میخوابیم ، صبح ها با چه درد و فشاری بیدار می شویم و به همان روزهای تکراری ادامه می دهیم ! ما آنقدر درگیر غم ها شده ایم که نمی دانیم این 24 ساعت هایی که هی میگذرد طلایی ترین ساعات عمرمان است . عمر ما در حسرتِ داشتن و رسیدن به آرزوهایمان گذشت ؛ " عمری که دگر بر نمی گردد و آرزوهایی که بر باد رفته اند " هر ساعت چشم به انتظار آمدن روز های روشن بودیم دریغ از اینکه میشد همین ساعت...

‏نخ های نامریی از لابه لای انگشتانم به موازات جنون کشیده می شد نخ پوسيده ای به موازات تصویر مبهم تو در مقابلم رژه می رفت. از مرز نگاه تو گذشتم در پوست شب این نخ ها به گذشته  ام پیوند خورده این اتاق و این شب چرا تمام نمی شود. #نادےا_نیڪ_زاد 🍁🍂‏     از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که...

نام شعر : زمان هر آن که از واژه به واژه جان بخشید نه از سخن رنجید به این و آن بخشید به هر دری کوشید به این قلم خوش باد که از هزاران رنج تو را جهان بخشید چه می توانی گفت از آن خبر داری که بی خبر بودم که بی امان بخشید که روح ما از تن، چو بی قرار آمد به ما قراری شد که او زبان بخشید نه خود بدانم کاه نه آن بدانم کوه چه می کند با من، به من زمان بخشید. شاعر: مسعود آزادبخت هفدهم مرداد ماه ۱۴۰۴ به مناسبت روز خبرنگار...

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 نگاه پر از مهر و لطف تو، بیدار می‌کند دلتنگی طنین خوش‌آهنگ صدایت، می‌بارد به جان دلتنگی در سایه‌ی سروی تکیه کرده‌ام، شاید آرام گیرد دل دریغا که گرمای بودنت نیست، و باز زنده می‌شود دلتنگی 🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼 دلنوشته زن، مادر زاده می‌شود… از همان کودکی، وقتی هنوز گیسوانش را با روبان می‌بندد و عروسک در آغوش می‌گیرد، دلش لبریز از مهر مادری‌ست. با لالایی‌های کودکانه‌اش، برای عروسکش مادری می‌کند… کمی که بزرگ‌تر می‌شود، دست نوازشش بر سر خواهر یا برادر کوچکش آرامش می‌ریزد. در جوانی، قلبش خانه‌ای می‌شود برای همسر و فرزندانش؛ پناه‌شان، امیدشان، و گرمای بی‌پایان‌شان. و وقتی...