اثری از دکتر معصومه کردی گودرزی از پژوهشگران انتشارات حوزه مشق
این خانه صاحب دارد ای دنیا چند روزی دل بیقرار شده بود. با هر ترفندی که می دانستم نمی توانستم آرامش کنم،گاهی برایش شعر میخواندم،گاهی ذکری می گفتم،گاهی هم کاری کارش نداشتم شاید که خودش آرام گیرد. آرام که نشد هیچ،بیقراریش بیشتر شد. همانند طفلی که در هیاهوی بازار دست مادر را رها کرده و در شلوغی پی آن می گردد. تا آن شب،شب از نیمه گذشته بود به سختی خواباندمش که با صدای ضربان قلب به همراه تپش بالا از خواب پریدم، دوباره چه شد. خدایا این چه خوابی بود، رویا بود،کابوس بود،یا نکند خبرهایی است که این طور...