پایتخت شعر ایران

بانویی که صدایش زندگی را صدا می‌زند؛ فاطمه جعفری، بانوی واژه‌ها و واژه‌ساز صدا نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول #انتشارات_حوزه_مشق @hoozeyehmashgh_ گاهی میان هیاهوی زندگی، صدایی آرام و دلنشین از جایی دور شنیده می‌شود که بی‌آنکه فریاد بزند، عمق دل آدمی را به لرزه می‌اندازد. صدایی که ترکیبی است از مهربانی، شور زندگی، تجربه‌های زنانه، دردهای فروخورده و امیدهای شعله‌ور. بانویی که با واژه‌هایش آسمان را خط‌خطی می‌کند و با صدایش، دل‌ها را به تپش وا‌می‌دارد؛ فاطمه جعفری، شاعر، نویسنده، مدرس فن بیان، تکنسین داروخانه و ورزشکاری از تبار صدا و عشق. فاطمه جعفری متولد ماه بهشت است؛ ماهی...

بانویی که شعر، آرام‌بخش زخم‌هایش شد نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول #انتشارات_حوزه_مشق @hoozeyehmashgh_ گاهی خداوند برای ترمیم روح یک انسان، "کلمه" را بر قلبش می‌تاباند… و از دل آن کلمه، شاعری متولد می‌شود؛ زنی از جنس خاک، از تبار آب، که شعر را نه برای چاپ و نام‌آوری، بلکه برای التیام خود و دیگران می‌سراید. هما کاشفی (مرضیه محسنی)، متولد ششم تیرماه ۱۳۵۹ در قم، زنی‌ست که هرگاه نامش را می‌شنوی، عطر کلمات کلاسیک ایرانی را حس می‌کنی. او نه صرفاً شاعر، بلکه بانویی‌ست که با غزل و رباعی و چهارپاره، خود را بازآفرید؛ زنی که ادبیات برایش صرفاً...

شاعری که از دل تاریکی، چراغی روشن کرد نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول #انتشارات_حوزه_مشق @hoozeyehmashgh_ در دل کوچه‌های زندگی، گاهی زنانی قدم می‌زنند که درد را با تمام وجود نفس کشیده‌اند، اما هنوز از لبخند جا نمانده‌اند. زنانی که واژه‌هایشان نه فقط شعر، که روایت شجاعت است؛ مرهمی برای زخم‌ها و پلی میان تاریکی و روشنایی. رقیه صدفی، یکی از همان زن‌هاست؛ زنی از نسل صبوری، شاعری که با شعله‌های خاموش‌شده‌ی دلش، دوباره روشن شد. متولد چهاردهم آذرماه ۱۳۵۹، رقیه صدفی نه فقط یک مادر، که یک زن ایستاده بر دوش خاطرات تلخ و شیرین زندگی است. دختری از...

بانویی که با واژه‌ها نفس می‌کشد، با هنر زندگی می‌کند (هلن عظیمی، تجلی روح زن، عشق و صلح در کلام و خلاقیت) نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول #انتشارات_حوزه_مشق @hoozeyehmashgh_ در جهانی که واژه‌ها اغلب به‌سرعت فراموش می‌شوند و صداها در هیاهوی زمان گم می‌شوند، گاه زنی پیدا می‌شود که واژه را می‌نویسد تا جاودانه کند، و با صدای خود، سکوت را به سخن درمی‌آورد. هلن عظیمی، یکی از این نادرگان است؛ بانویی که نه فقط با قلم، بلکه با جان خویش می‌نویسد. نویسنده‌ای از تبار احساس و آگاهی که واژه‌هایش عطر عشق دارند و سرشار از پیام صلح و...

گیر کرده‌ام در دوراهیِ زندگی مغزم مرا فرو برده این سو و آن سو... میانِ سیاه و سپید درجا می‌زنم و از بودن خسته‌ام شاید نوری از شکافِ تاریکی راهی نشانم دهد محسنة عزيز عرب       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما...

«قلب من» قلب من گویی شکست از بار غم، درمان نشد در نگاه سرد شب، لبخند من پنهان نشد اشک در چشمان من چون رود جاری شد، ولی درد در جانم نشست و لحظه‌ای آسان نشد در شبِ بی‌ماهِ هجران، شوق دیدارم گریخت هرچه فریاد از دلم برخاست، جز طوفان نشد سایه‌ی اندوه افتاد از غمت بر روح من هرچه کردم تا رها گردم، ولی امکان نشد سینه‌ام چون کوه خاموشی، پر از فریاد بود بعدِ تو  در قلب من آوازی از  وجدان نشد در حصار سرد تنهایی، دلم پژمرده شد نه امیدی، نه نگاهی، هیچ‌کس درمان نشد گوش‌هایم خسته...

(موسیقی عشق) از میان لرزش سیمهای ساز قلبم و گسترش پرتو نگاه تو گام موسیقی عشق آفریده میشود، چنان که با نواختن آن اصواتی دل نشین به گوش میرسد، و رنگهایی هماهنگ پدیدار میشود و شورِ شاعرانه ای درونم نقش می بندد، که رنگهای منشور و رنگین کمانی را به وجود می آورد رنگها همه از آبی چشمان تو سرچشمه میگیرند و محفل عاشقانه ای در قلبم نمایان میشود. ✍️#رویا_⭐ابراهیمی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن...

آفتاب سوزان خوزستان، مثل آتشی بر جان می‌نشست، ولی دل‌های ما بچه‌ها از گرمای بازی و خنده، داغ‌تر بود. من، دختری جنوبی، ریشه در خاک اهواز داشتم. خانه‌مان ویلایی و با حیاطی بزرگ که برای ما دنیایی بود. جلوی در، با همبازی‌هایم دختران زیبا، خاله بازی می‌کردیم. عروسک‌ها مهمان خانه‌مان می‌شدند و ما با لهجه غلیظ جنوبی، برایشان چای خیالی می‌ریختیم و با گِل و خاک غذا می‌پختیم و قصه می‌گفتیم. با پسرهای همسایه، دل به دریای فوتبال می‌زدیم. آفتاب چنان می‌تابید که آسفالت سیاه زمین، زیر پاهایمان می‌سوخت. دمپایی‌های پلاستیکی‌مان، سپر محافظی نبودند. با هر زمین خوردن، زانوهایمان زخمی...

امشب میخوام از چشم هایت بگویم از رنگشون رنگی بی نظیر در تمام سالهای زندگی ام ، هیچ رنگی به این زیبایی ندیده بودم از زمانی از رنگ قهوه ای خوشم اومد که با چشمهات اشنا شدم تصورکن یک مردمک قهوه ای با اون همه نقش و  نگار قشنگ که وسطش یک قرنیه مشکی میبینی که از بقیه قرنیه ها  قشنگ تر و متمایز تره …. می دانی چرا؟چون بزرگتر از حالت عادی هستن !  و یک جلوه بی نظیر به این چشمهایت  داده میدونی چی میگم؟این جلوه مثل اهمیت یک کلمست که داخل پرانتز قرار گرفته… علیرضا دهقانی پور...