پایتخت شعر ایران

چگونه کتاب خود را چاپ کنیم ؟ در سال‌های اخیر، علاقه به نوشتن و انتشار کتاب در میان نویسندگان، شاعران، پژوهشگران و حتی علاقه‌مندان تازه‌کار در حوزه فرهنگ و ادبیات افزایش چشمگیری یافته است. بسیاری از افراد سال‌ها تجربه، اندیشه و احساسات خود را در قالب نوشته‌ها، داستان‌ها، اشعار یا پژوهش‌های علمی جمع‌آوری می‌کنند و در نهایت به این فکر می‌افتند که چگونه می‌توانند این آثار را در قالب یک کتاب منتشر کنند. اما مسیر چاپ کتاب برای بسیاری از افراد ناشناخته است و پرسش‌های فراوانی در این زمینه مطرح می‌شود؛ از جمله اینکه فرآیند چاپ کتاب چگونه است، چه...

«اندکی آرامش» شب است و خورشید آرمیده تو تن خسته‌ی رنجورت را می‌کشانی تا به خانه دیوار و در و پنجره با دیدنت لبخند می‌زنند، باز دیوار رو سفید شد از دودلی برگشتنت آمده‌ای تا بگویی خانه امن‌ترین جای جهان است. شب رو سیاه از این همه خستگی توست، می‌خواهد برای جبران شرمندگی، دستت را بسپارد به طلوع گرم خورشید، بخواب که فردا بی‌تاب روی توست، شب آرام می‌گیرد تا تو بیشتر از این رنجور نشوی. بالینت سرت را در آغوش می‌فشارد، دغدغه‌های ذهن پریشان را از سرت بیرون کن، مبادا دلت پریشان شود، تمام روز را به عشق تو...

آمدی زخم دلم با تو مداوا بشود باغ خشکیده ی من باز شکوفا بشود آمدی تا که به اعجاز لب و خنده ی تو قلب دلمرده و بیروح من احیا بشود هوس بوسه به لبهای‌ تو دارد لب من ای خوش آنروز که این وسوسه اجرا بشود مهر تو در دل من جا شده محبوب دلم وقت آنست تنت در بغلم جا بشود تن من بی تو کویری ست گرفتار عطش ابر بارانی من باش که دریا بشود دوست داری اگر احساس مرا لمس کنی صبر کن فرصت دیدار مهیا بشود #شکوفه_رضایی_دولت_آبادی         از قلم تا جاودانگی......

سبک سجود امروز دگر باره زبان از تو گشودم باز از لب تو از غم این هجر سرودم گهگاه کن از عاشق دلسوخته یادی شاید غزلی گل کند از عمق وجودم چون عودم و با شعله ای از یاد تو هرگاه برخاسته دودی ز من و این شده سودم بر ترک نمازم منگر هرگز و بنگر بر ذکر تپش های دل و سبک سجودم جلدم چو کبوتر که به هر سوی پریده است جز بام تو ای دوست نبوده است فرودم الحق که چه سر مستم و سر زنده و سرخوش امروز  دگر باره زبان از تو گشودم محمود فراهانی...

تقدیم به معلمان و دانش آموزان شهید مدرسه شجره طیبه میناب: نامشان در سطرهای روشن تاریخ درخشید وقتی که افکارشان چراغِ کلاس‌های تاریک بود اما!؟ چرا پروازشان را ندیدند وقتی هر روز با گچِ سفید بر تخته‌ی سیاه آینده ای روشن می‌کشیدند میناب هنوز بوی دفترهای خیس از اشک را می‌دهد بوی صندلی‌های خالی که صبح‌ها چشم به در مانده‌اند. دخترکان شهید با روسری‌های خاک‌آلود در قاب عکس‌ها لبخند می‌زنند اما نامشان در دفترهای رسمی گم شده میان سطرهای سرد. چه کسی پاسخ می‌دهد به نگاه مادری که هر شب موهای نبافته‌ی دخترش را در خواب شانه می‌زند؟ چه کسی...

تقدیم به معلمان و دانش آموزان شهید مدرسه شجره طیبه میناب: نامشان در سطرهای روشن تاریخ درخشید وقتی که افکارشان چراغِ کلاس‌های تاریک بود اما!؟ چرا پروازشان را ندیدند وقتی هر روز با گچِ سفید بر تخته‌ی سیاه آینده ای روشن می‌کشیدند میناب هنوز بوی دفترهای خیس از اشک را می‌دهد بوی صندلی‌های خالی که صبح‌ها چشم به در مانده‌اند. دخترکان شهید با روسری‌های خاک‌آلود در قاب عکس‌ها لبخند می‌زنند اما نامشان در دفترهای رسمی گم شده میان سطرهای سرد. چه کسی پاسخ می‌دهد به نگاه مادری که هر شب موهای نبافته‌ی دخترش را در خواب شانه می‌زند؟ چه کسی...

گفتیم نمی‌گذره! گذشت گفتیم مگه می‌شه؟ شد گفتیم محال ممکنه! ممکن بود گفتیم باورم نمی‌شه! باورمون شد گفتیم نمی‌گذرم! گذشتیم گفتیم نمی‌بخشم! بخشیدیم گفتیم حرف می‌زنم! سکوت کردیم گفتیم از پسش برنمیایم! اومدیم گفتیم دیگه طاقت نمیارم! طاقت آوردیم گفتیم تنهایی‌ مگه می‌شه؟ تنهایی شد هرچی گفتیم و فکر کردیم طور دیگه‌ای شد! باور پشت باور یا قوی تر شد یا نابود شد و از بین رفت! این شدن و نشدن‌ها شد تا بشینیم گوشه‌ی زندگی پا رو پا بندازیم بزنیم رو شونه‌ی خودمون افتخار کنیم که میونِ این شدن ها و نشدن ها تبدیل به آدم بهتری شدیم برای...

تو کیستی که این چنین روحم را بی‌خویش کرده‌ای؟ چشم‌هایت چه قصه‌ها می‌دانند که خواب از پلک‌هایم ربوده‌ای؟ تو کیستی که بی‌صدایت جهان رنگ یخ زده دارد؟ و با یک نگاه گرمت بهار از نو زاده دارد؟ تو آبی یا رویایی؟ پرنده‌ای یا نسیمی؟ تو همان نفسِ صبحگاهی که با طعم زندگی می‌آید… اما وقتی می‌رسی درختان میوه می‌دهند و قلبم چون پرنده‌ای برای تو می‌خواند، می‌میرد… پس تو همانی که بودنش همان نبودن است و بودن همان لحظه‌ای که می‌گذرد و ابدی می‌شود… فاطمه جعفری       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق...

جان‌غزل امشب از برکتِ حسِّ تو چه مستم، ای جان بی‌تو افتاده به بن‌بست، نفسم، ای جان نکند نازِ تو بشکند، غرورَت به غبار تو بمان، تا نرود حرمتِ رسمم، ای جان بی‌صدا می‌آید عشق، مثلِ نورِ سحر می‌نشیند به دلِ خسته‌ی چشمم، ای جان همچو پروانه که از پیله رها می‌گردد دلِ من سوخت و شد وقفِ تو، شمعم، ای جان چرا نمی‌توانم به وصلِ تو برسم؟ چه کسی بسته درِ راهِ تو بر هم، ای جان؟ هرچه نزدیک‌ترت خواستم، دور شدی مانده‌ام بینِ تو و حسرتِ گم، ای جان ای عشق، اگر یک نظر از راه بیایی، کافی‌ست...