نوشتن از فقدانِ کسی که فراتر از یک رهبر، «ستونِ آسمانِ جانها» بوده است، دشوارترین کار است.
نوشتن از فقدانِ کسی که فراتر از یک رهبر، «ستونِ آسمانِ جانها» بوده است، دشوارترین کار است. «در میانهیِ سکوتِ سنگینِ جهان...» «میگویند زمان، زخمها را التیام میبخشد؛ اما از آنها پرسیدهاند که چگونه میتوان با خلأیی به وسعتِ آسمان، کنار آمد؟ چگونه میتوان در خانهای زیست که ستونِ اصلیاش، در میانهیِ یک تکانِ ناگهانی، فرو ریخته و تنها غبارِ یادش بر جای مانده است؟ ای امامِ شهید، ای که کلامت، لنگرِ کشتیهایِ سرگردانِ ما بود؛ امروز که به عقب نگاه میکنیم، میبینیم چقدر آرام و بیصدا، مسیرِ زندگیمان را با نورِ نگاهت روشن میکردی. تو که...
