پایتخت شعر ایران

علی شاه شدی معشوق دلت یادت نیست !؟ سوگند خدا را ، عشق به تو عادت نیست هیچ نامی به زیبایی مظلومیت نامت نیست علی ، با این همه غم این صبر چرا آرزوی دلم را یاور نیست علی ، بعد تو دیگر ، این زیستن باور نیست چه خوب می‌دانستی شهرت دنیا، نام آور نیست فاطمه پورامیر رزداری     https://ble.ir/hooze_mashg       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت...

من از جنس این روزگار نیستم؛ روزگاری که در آن زنانِ در قید عهد، سر از آغوش بی‌راهه‌ها درمی‌آورند، مردانی که نام همسر بر شناسنامه دارند، اما دلشان را در کوچه‌های خلوت دختران می‌گردانند.  جایی که تعهد زیر پاشنه‌ی هوس له می‌شود  و وفاداری بین دو کام سیگار، تبدیل به لطیفه‌ای تلخ شده است. همه دنبال گرمای لحظه‌ای‌اند، در آغوش آدم‌هایی که قرار نبود مقصد باشند، فقط گذرگاهند.  من اما اهل این بازی‌های چرک نیستم؛  روحم هنوز گوشه‌ای میان اصالت نفس می‌کشد، نه میان تبِ ترند.  تعهد و وفاداری هنوز برایم زیباترین شکلِ انسان بودن‌اند. خیانت همیشه با لمس آغاز...

✨ بیا امشب، به پاسِ نورانی بودنِ لحظه‌های زندگی جشن بگیریم؛ 🕯️ رها کنیم استرس‌های بی‌جا را، دل بسپاریم به آرامشِ ساده‌ی همین حالا، و یادمان بماند: زندگی، همین نفسِ امشب است. گاهی تمامِ آنچه نیاز داریم، فرار نکردن از لحظه، بلکه ماندن در میانه‌ی آن است. بدونِ نگرانی از فردا و بدونِ حسرتِ دیروز. فقط همین یک نفس، فقط همین سکوتِ زیبا.     https://ble.ir/hooze_mashg     از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار...

نام شعر: آیینه رفت آن پیر و جهان در حسرت ِآیینه ماند رازِ رفتن در سکوتِ سینهٔ دیرینه ماند مرگ اگر پایانِ راهِ خاکیان،پندار ماست بین که نامِ اهلِ معنا زنده‌تر در سینه ماند پیکر از خاک است و ناچار آشنایِ آن بود لیک جان در وسعتِ اندیشهٔ بی‌کینه ماند آن‌که از زنجیرِ «من» بگذشت و در دریا فتاد موج شد، در گردشِ بی‌مرزِ این گنجینه ماند مرگ را پایان مپندار ای دلِ آگاهِ راه نقش او در جام بیدار جهان آیینه ماند. شاعر: مسعود آزادبخت چهاردهم خرداد ۱۴۰۵ به مناسبت ارتحال حضرت آیت الله سید روح‌الله خمینی (ره) رهبر...

گرگ و کفتار و شغالان دشمن این سرزمین مارقین و قاسطین و ناکثینِ ضد دین گرد هم احزاب کافر  چون سگان هو می‌کشند در خیال خام شان شیر اند دیوان لعین روبهی در پشت صحنه حقّه بازی می‌کند می‌چکد خون از دو دستش خائن بی شرمِ کین او نمی‌داند که اینجا کشور ایران بود مهد شیران و دلیران است وایمان و یقین مادرانی فاطمی مردانی از جنس علی خفته در گهواره ها یش کودکانی آهنین رهبری فرزانه دارد مقتدایش احمد است با تدبّر کوه ایمان عاشق ایران زمین مردمش با خوی رستم  خطشان خو کرده است راه عباس علی با...

کتیبه‌های تنش عطرِ عشق‌های کُهن داشت ولی چه تازگی‌‌ای در مشامِ تشنۀ من داشت نشسته بود و جهان ایستاده بود برایش زنی صریح که عریانیِ شُکوه به تن داشت به روی شانه‌اش آن رقصِ دلبرانۀ آتش به صد زبانِ زنانه...به صد زبانه سخن داشت به این شبی که منم وعدۀ سپیده‌دمان داد شبِ سیاهِ نگاهش که قصدِ صبح شدن داشت پناه می‌برد از خود به سرزمینِ تنِ او همان کسی که زمانی تعلقی به وطن داشت ▪️ چه داشت مرد به جز زن؟ زنی که خالقِ او بود خدا چه شعرِ بلندی به جز سرودنِ زن داشت...؟ #محمد_شریف    ...

من اونی نیستم که تو دنبالشی من یه سکوتِ مطلقم همیشه با اینکه ناگفته زیاده اما حرفای من فقط ترانه میشه من اونی نیستم که تو دنبالشی یه حسرتِ تلخی همه‌ش باهامه شبیه جمعه‌های پاییزی‌ و شبیهِ بغضِ آخرای نامه ... فاصله‌ی من از تو خیلی دوره من یه زمین خورده‌ی بی حواسم تو زندگیت شبیه توی فیلماس من توی حسرتِ یه دست لباسم چند ساله گم شدم میون مردم پیدا نکن ردِ دیوونگی مو دنبالِ من نیا توو این کوچه ها دوس ندارم ببینی زندگی مو چیزی نباید تو ازم بدونی فقط بدون که از تو خیلی دورم تو...

تقدیم به امیرالمومنین علی ابن ابی طالب علیه السلام: تو را در جانمازم در دل سجاده می بینم تو را در آیه هایی که خدایت داده می بینم تو را در مأذنه هر روز در بالای گلدسته تو را بین اذان های مؤذن زاده می بینم تو را در پشت درهای یتیمان و فقیران و کنار کودکان از نفس افتاده می بینم حکایت های بسیاری است از جنگیدنت مولا تو را حتی میان جنگ هم آزاده می بینم تو از بس خوب و آقایی علی ابن ابی طالب که بین دشمنانت هم به تو دلداده می بینم چنان مستند از...

نام شعر: میراث معراج در مقامِ قربِ حق چون پرده شد از رخ کنار وحی آمد: حیدر است آن مونس و والاتبار غصه می‌خورد او برایِ امتی نااستوار از نفاق و کینه‌یِ قومی که باشد بی‌قرار یادش آمد از تبوک و از نفاقِ آن سپاه کینه‌یِ پنهانِ قومی، خالی از هر اعتبار جز درِ بیتِ علی، هر در به مسجد بسته شد باز شد در سینه‌ها آن بغض و کینِ آشکار وحی آمد: آنچه گفتی بر خلایق بازگو ورنه باشد ناتمام این دین و نقشِ کردگار حق تو را از شرِ کینِ مردمان حافظ بود تا نماند در دلِ تو...