اثری از لیلا مافی از نویسندگان انتشارات حوزه مشق
اگر بال داشتم! بال هایم را می گشودم و آرام آرام به سوی آسمان بی کران پرواز می کردم! هم مسیر با پرستو های مسافر،می رفتم به جایی که آنها سفرمی کنند... پرواز میکردم به سمت ابر های پنبه ای و مدتی روی ابر ها اتراق میکردم و با لذت به زمین در حال گردش نگاه میکردم! بال هایم را روی سر ابر های مهربان می کشیدم و به آن ها می گفتم که حضورشان چقدر زیباست در آسمان رنگین... من اگر بال داشتم شاید آنقدر پرواز میکردم که دیگر یادم می رفت پایی دارم برای راه رفتن... پرواز...پرواز...پرواز و...
