اثری از مبینا ترکمن از نویسندگان انتشارات حوزه مشق
پرسید : نویسندگی برات نون و آب میشه ؟ جواب دادم : من موقع درد و ناراحتی با نوشتن آروم شدم ، زمانی که توی سخت ترین شرایط روحی بودم ؛ قلم به دادم رسید و با نوشتن به زندگی عادی برگشتم . همون موقع که از ریختن اشک امتناع کردم ؛ تمامِ کلماتِ نهفته در اشک هایم روی کاغذ امدند و یه حس سبکی بهم القا شد که باعث شد من مدیونِ قلم و نوشتن شوم. نوشتن من را به زندگی برمی گرداند که از هر به اصطلاح آب و نونی با ارزش تر و قابل تامل تر است...
