پایتخت شعر ایران

‍تاریکی مطلق در این جهان پرازهمهمه لبخندهادروغین شده‌اند! دل‌ها در کپشن‌ دفن‌اند و لایک‌ها... لایک‌ها فقط مُهرِ تاییدند چشم‌ها به جای آینه به صفحه‌ی سردِ گوشی خیره‌اند دنبال نوری می‌گردند که از درونشان رفته است او گفت: "دوستم دارد، ببین! و صفحه‌اش پر بود از قلب‌های مجازی اما شب که رسید با خودش تنها ماند در اتاقی بی‌صدا با دلی که صدای خودش را هم نمی‌شنید. ما گم شده‌ایم! در طوفانِ تظاهر در قایق‌هایی پر از فالوور بی‌سُکان، بی‌هدف آیا هنوز کسی هست که با صدای واقعی‌ بگوید: "تو را می‌فهمم..."؟   مرکا.صومعه نشین         از قلم...

وقتی شکوفه چشم باز کرد در دستان زمخت شاخه بود صورتش از شوق گلگون گشت خواست بر آن دست بوسه بزند اما شاخه از خجالت عقب کشید قلب شکوفه بی صدا شکست همراه قطره ها ی باران ناکام در جوی آب غلتید..‌‌‌... فروزان         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان...

افتخارآفرینی جدید برای ادب و انسانیت / غفور ابراهیمی تقدیر شد در رویدادی افتخارآمیز و الهام‌بخش، غفور ابراهیمی نویسنده و فعال فرهنگی برجسته، موفق به دریافت تقدیرنامه رسمی از سازمان بین‌المللی دوستی (I.F.O) مستقر در سوئد شد. این تقدیرنامه، به پاس تلاش‌های ارزشمند غفور ابراهیمی در ترویج فرهنگ صلح، محبت، انسانیت و گسترش روحیه دوستی در سطح جهانی به ایشان اعطا شده است. در متن این لوح سپاس، به روشنی آمده است که: «به دلیل آثاری که همچون نقطه‌ای درخشان بر نقشه بشریت می‌درخشد و الهام‌بخش امید و انسانیت است، و با عنایت به تلاش‌های بی‌دریغ در مسیر محبت، تسامح،...

اشک های اخرم بدرقه ات بودن چه سود؟ بی تو مانده ام در این دنیای بی نفسا چه سود؟ گاه گاهی پشت هم پیوسته من در میزنم گر جوابی چون مدی اصرار بی پاسخ چه سود؟ در دل شب شهر ها را یک به یک پیموده ام چون نباشد دستانت در برم بی تو چه سود؟ صدایت را شنیدم دم به دم در خاطرم این همه فکر و خیالات دروغینت چه سود؟ آنچنان دل داده ات بودم که مجنون شایعه است دریغا بی وفایی میکنی لیلی چه سود؟ نقش تو در پی من بالا تر از جانم بود حال بگو...

کنار خاطره‌هایت قدم می‌زنم و سعی می‌کنم به روزگار، به شکلی وارونه نگاه کنم. دوباره در سیاهی چشمانت، تصویر دلبرانه‌ی عشقی را‌ ببینم که هر رهگذری حتی با یک نگاه، به صداقت این حس ایمان می‌آورد. دست‌هایم را در دستانت بگیری و کوچه پس کوچه‌های شهر را متر کنیم و بگویی: «چقدر این شهر، برای با تو بودن کوچک است…» دوباره حرف‌هایمان به درازا بکشد، خنده‌هایمان کودکانه‌تر شود و ماه، ضامن جدایی کوتاهمان باشد تا طلوع دیداری دوباره… کنار خاطره‌هایت قدم می‌زنم و با خودم فکر می‌کنم: «چه می‌شد اگر تا ابد، در خیالاتمان زندانی می‌شدیم و هیچکس ضامن رهایی...

یار عقل و هوش از من ربوده نازهای یار ما کاش تا آخر بماند دلبر و دلدار  ما حرف‌های دلنشینش سینه‌ام را می‌نواخت قلب من صندوقِ امن و محرمِ اسرار ما آه، از احساسِ من چیزی نمی‌داند هنوز دوست دارم می‌شنید از عمق دل، اقرار ما آن قدَر زیباست نازِ آهوانِ چشم او رنگ می‌بازد پس از هر دیدنش رخسار ما عاشقم بی‌مزد و منّت، عشقِ بی‌چون و چرا شاه‌بیتِ من تویی در مطلعِ اشعار ما کاش امشب بر سرم آید طبیب دردها تا عیادت کرده باشد از دل  بیمار ما چشم بر در دوختم، ای یار، دقّ الباب کن! آن قدَر هم بد نخواهی...

کدامين معصيت را در ژرفای دل به خون نشسته ایم که گاه نوشتن در آن غرقه می شویم؟ گناه ز ما نبود ز چشم تو مست شدیم. #علیرضافرزانه #شعرکوتاه #دفتر-شبانه-های-نابهنگام         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر،...

ما کیستیم؟ هی نَپُرس ما کیستیم،ماچیستیم. خوب یا بد، در جهان همزیستیم. غافلیم  از  گردش ، گردون  پیر. یک به یک در نوبت و در لیستیم. چند صباحی عمر را طی میکنیم. حال هستیم و  دمی  ما  نیستیم. امتحان  زندگی گر خوب دادیم. نمره ها عالیست، شاید  بیستیم. واقعیت را بگویم، هرچه کردیم. آن  زمان معلوم  گردد  کیستیم. دوک میچرخد،کمی غافل شویم. پنبه گردد هر چه عمری ریستیم. #امید_پورآزرم       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی،...

پروانه باش رها کن این پیله را رها کن با غم مشین ای دوست درمان هر بلا کن گردش به دور گردون نیرنگ بود و افسون جذبش مشو مسافر، ترک جهان ما کن بازیچه گشته انگار این قوم نامسلمان باده بنوش و هردم در خلوتت دعا کن از مهر جان فزایش نومید مباش ای دل روشن رهی گزین و آیینه را صدا کن از زیر و روی دنیا، هرگز نشی تو آگاه بشکن تو این قفس را تعلقت رها کن آخر چه سود دارد از عمر خود گذشتن هرلحظه را نگهدار با خویشتن وفا کن اینکه شوی تو مخمور هرگز...