پایتخت شعر ایران

«نقاب عادت» در ازدحامِ روزهای سوت و کور، در خود می‌کاوم، فرورفته در خویش، و باز می‌نگرم به مسیرِ رفته ام به زخم‌هایی که جانم را شکافتند؛ لبخندهایم همه نقاب بودند بر چهره‌ی دردمندِ حقیقت. زندگی، رفیقِ نیمه‌راه بود، با کسانی خندیدم که در خلوتِ تاریک، داستانِ سیاهِ مرا به گوشِ شهر زمزمه کردند آهسته. دیگر از آن دلتنگیِ دیرین، نشانی نیست، نه حرفی هست برای شرحِ آن همه آشوب. دریافتم که گاه، سکوت هزاران واژه را در خود، محو می‌سازد، و سنگین‌تر از هر فریادی، فرو می‌افتد. اینک، قلبم دیگر، صاف و ساده نیست، اشکی نخواهم ریخت به هنگام...

«سنگِ نگفتنش» در این اتاقِ سنگین، مغز من انباری‌ست از صداهای نیمه‌کاره. یادداشت‌ها در مهِ حوصله غرقند. دست‌هایم همیشه بهانه‌جو بودند. اشیای گوشه‌ی خانه، چشم‌به‌راهِ حوصله‌ای که شاید هیچ‌گاه نرسد. تمام روز، لشگری از کارهای ناتمام در ذهنم رژه می‌رود: پیامی که به تعویق افتاد، حالی که نپرسیده ماند، دلتنگی‌ای که در سینه فرسود. و من، تماشاچیِ خاموشِ این نمایش؛ نه در عمل، نه در بی‌خیالی. فکر می‌کنم: چقدر «کامل‌بودن» «انجام‌دادن» را از من دزدید! حرفی که می‌خواستم «درست» بزنم، «به‌موقع» زدنش را بلعید. اکنون «نگفتنش» سنگی‌ست بر سینه. عزیزی رفت و من ماندم با سفرِ نرفته، با خنده‌ای که...

گاهی شب‌ها آن‌قدر طولانی می‌شوند که صدای قلبت را در میان سکوت می‌شنوی... دلت می‌خواهد کسی باشد، کسی که بفهمد این بغض‌های بی‌صدا را، اما تنها سایه‌هایت با تو حرف می‌زنند. خاطره‌ها مثل خنجر، آرام و بی‌رحم در ذهن می‌چرخند و هر بار یادآوری می‌کنند که نبودن، چقدر می‌تواند سنگین باشد. و تو می‌مانی با چشمانی خسته، که حتی خواب هم دیگر پناه امنی برایشان نیست... چشمانش هیتلر بود و من یک یهودی بیگناه تارا ستوده       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم...

چه عاشقانه می‌شود چشم من از نگاه تو چه شاعرانه می‌شود هوایم از پگاه تو... شروع عاشقانه ها نفس در این ترانه ها مرا به بند می‌کشد ز بوسه بر نگاه تو... ناز تو و نیاز من شعله بزن به جان من به عرش می‌رود تنم فدای روی ماه تو ... ببار همچو یک غزل به روح و قلب خسته ام مشو غمین تو جان من منم که خاک راه تو ... بهانه ی منی صنم به خنده های بر لبم به چال گونه ات قسم مراکشد یه آه تو... شعر بخوان ترانه شو خیال بی بهانه شو مست شوم...

دوریِ تو به هر علتی که باشد کم تحملم میکند جنگ،فاصله و جغرافیا هیچکدامشان حریفم نخواهند شد ... طاقتم که طاق شود گلوی آسمان را خواهم فشرد تا صدای هیچ موشکی آرامش خواب بعدظهرت را بر هم نریزد ... گاهی باد خواهم شد و بر تمام پیاده روهایی که بدون من قدم زدی خواهم وزید و دلتنگی هایت را به دورترین نقطه ی دنیا پرت خواهم کرد ... اگر زورم به هیچکدام از اینها نرسید پستچی میشوم و تمام شعرهایم را خودم بدستت میرسانم شاید هم نقاش شدم لبخندت را بعد از خواندن دستنوشته هایم به تصویر کشیدم البته فرقی...

حال من حال اسیریست که زنجیر شده در قفس مانده و از زندگی اش سیر شده مرده دیگر به خدا، شوق رهایی درمن چه امیدیست به زندانی تعزیر شده آنکه از دشمن واز دوست به کفاره ی عشق سالها زخم زبان خورده و تحقیرشده شاهد خلوت شبهای سیاهم شده اند اشکهایی که بر این سینه سرازیر شده دلبر سنگدلم رفته رها کرده مرا و سر سفره ی بیگانه نمک گیر شده خواب دیدم که شبی حلقه به دستش دارد شاید امروز همان دلهره، تعبیر شده ترسم این است خیانت همه جا باب شود بشود یک مرض مسری واگیر شده گفته...

پشت هر شعر خدایی به زمین می افتد بعد هر گریه صدایی به زمین می افتد بعد یک‌عمر دویدن نرسیدن هامان مثل هربار چرایی به زمین می افتد این صدا بارش باران که به تنهایی نیست مطمعنم که دعایی به زمین می افتد من به چشمان همین شیخ محل مشکوکم پشت تو او و عبایی به زمین می افتد آنقدر پیش تو من دست نیاز اوردم کاسه از دست گدایی به زمین می افتد کاغذم تاب نمی آورد این شعرم را به گمانم که هجایی به زمین می افتد آخرین بیت غزل بال مرا میگیرد شاید این بار همایی به...

در گودی ِ گونه ات جهنمی ست با بوی ِ سیبِ سرخ که داغ ِ داغ آب می‌شود در دستم ... چه می‌دانست آدم از این وسوسه ی ناب که با یک نگاه می‌شود هبوط کرد .. حوا نیستم اما گناه ِ آفرینش این عشق تمامش با من خریدارم ... سامره خدادادی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که...

خطاب به بدسیرتان و پست‌فطرتانی که از دور و نزدیک به خلیج فارس عزیز و ایرانی دوخته‌اند. قسم به غُرشِ دریا! زمان، زمانِ تو نیست که غرق می‌شوی آن‌سان که در گُمانِ تو نیست بگیر لقمه‌ای اندازۀ دهانِ خودت خلیجِ فارس به اندازۀ دهانِ تو نیست شرابِ آبیِ ایرانی است این دریا که مزه کردنِ آن، حدِ استکانِ تو نیست زبانِ رسمیِ دریا همیشه فارسی است نشانِ ما؟ همه‌جا...هیچ‌جا نشانِ تو نیست به خشمِ موجۀ آن محو می‌شوی چون کف بدان که وسعتِ پیکار، در توانِ تو نیست خیالِ خام مکن در کمینِ آبیِ فارس که این شکار، در اندازۀ...