اثری از فاطمه قربانی از نویسندگان انتشارات حوزه مشق
خواستم از عشق بگویم، کم آوردم .. لطافت بگویم، کم آوردم .. ماندم چه بگویم که وصف حال تو را کند؛ آخر احساس من به تو، «بوسیدنی» است!.. «دیدنی» نیست؛ دلهای ما به هم نزدیک است و دل به دل راه داشتن یعنی همین خلاصه ی «من» و «تو»!! دیگر غصه نخور؛ «غصه»، همینطوری هم با آن هیبتش دارد ما را میخورد؛ تو، آن را به حال خودش بگذار .. مادامیکه یاد گرفتی چیزی را به وقتش رها کنی، بالغ شده ای؛ میشود روی حرفهایت حساب کرد .. نگران از دست دادنشان نباش؛ خودشان بعد از رهایی ات، بازمیگردند؛...