پایتخت شعر ایران

شاید زیر سقف کابوس های  خانه ام یاد واره ی مرگ در زاویه ی شكسته ي گرامافون قدیمی با هندسه ی سکوت آمیخته شده حالا باید با شیون قالی بی رنگ اتاق با موسیقی دیوارها  برقصم. #نادےا_نیڪ_زاد         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه...

نگاهی به کتاب اندوه هزاران پرنده اثر غفور ابراهیمی  غفور قبل از این‌که شاعر باشد دیوانه است نویسنده‌ای که از اعتراف و ناتوانی‌اش در زندگی هراسی ندارد او بیش‌تر از کلمات کتابش غمگین است و شعرهایش از لای زخم‌هایش بیرون می‌ریزند از لای گریه‌هایش چرا که او نمی‌تواند با استخوانی در چشم‌هایش ساکت بماند و فریاد نزند نگاه غفور به دنیا نگاه شجاعانه‌ی اندوه و درد است چیزی که شاعر فریادش می‌زند بیش‌تر یک درخواست کمک است تا یک کتاب. کمکی که زیر سیاهی وتاریکی گم می‌شود صدای که گرمای جنوب آبش کرده‌است و سرمای نبودن‌ها جانش را گرفته است...

خلیج فارس ِایران تو از دیار منی نگین حلقه ی وصفی  و اقتدار منی چکیده قطره ی اشکت به خاک هرمزِسرخ دراین تلاطم قدرت تو کارزار منی طلوع ماه به قلبت نشسته وقت سحر به راه روشن فردا تو در کنار  منی برای داشتنت  دست ‌و پا شکسته  عرب ولی به گفته ی تاریخ از تبار منی نهفته گنج اصالت درون سینه ی تو به نام عشق به میهن، تو اعتبار منی حریم ساحل امنت حصار کرده مرا یگانه صاحب مهر و سهامدار منی معصومه گنجی   🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹   تا پرچم صلح،  رسم ایرانی شد در مظهرعشق ، مهد شیرانی...

آخرین عکست کنار پنجره زیر نور آسمان روییده است نقره ای فام است رنگ موی تو گوییا ، یاس عطر تو بوییده است بیقرار م مثل خورشید در غروب سرخ و تبدارم برای دیدنت کاش بودی در کنار من هنوز تشنه ام من تشنه بوسیدنت حافظ و چنگ و غزل آماده است یکشبی مهمان این دیوانه باش تا برایت پر کنم جام شراب مستِ این وامانده در میخانه باش شور مستی تا مرا شورانده است در کنارم جام گیر مستانه شو من سراپا بوی مستی میدهم بیقرارم در بَرَم پیمانه شو خوبِ من یکشب به دیدارم بیا خواه در خواب ...

ورق بزن خاطرات را  و  بخوان،،،، که واژه واژه های شعر هایم را  در قدم زدن های تنهایی  دود کرده ام .. پیاده رو ها را می بینی ؟ اصلا نمی‌گویند کسی دلتنگ است ... بی وقفه طی میشوند ... ومن با یار دیرین تنهایی هایم ..می‌نویسم ..در رگ هایم جوهر عشق و در ذهنم واژه ها جاری .. وقتی قلم زبان میشود و در دستان من  جان میگیرد ..قصه ای نو آغاز می‌شود و شعری  نو سروده میشود ... من پلی ساخته ام  بین همه ی کوچه های دلتنگی .. و‌پنجره ای  گشوده ام به سوی رویاها .. واین...

به نام خدایی که در این نزدیکیست دادگاه مورچه ها روزی و روزگاری یک دختر کوچولو درآپارتمان ۴طبقه ای زندگی می‌کرد او مورچه هارا دوست نداشت وبا انها رفتار خوبی هم نداشت. روزی یکی از مورچه ها دخترکوچولو راکه اسمش پریا بودگاز گرفت. پریا آنقدر دردش گرفته بود که مورچه ی بیچاره رابا انگشت اشاره اش له کرد وکشت. لحظه ای نگذشته بودکه لشکری از مورچه ها اورا همراه خود به دادگاه مورچه ها بردند. پریا کوچولو ترسیده بودوبا خود می‌گفت: این مورچه ها بامن چه کاری دارند آقای قاضی همان سیبیل مورچه باهمراهی خنگول مورچه محکمه را آغاز کرد....

(سرچشمه ی احساس) هنگامی که موسمِ بهاری برخیزد آواز عشق رنگِ بلندی به خود می گیرد رقصِ آفتاب با برگهای سبزِ باغِ عاشقی آغاز میشود تا سرچشمه ی آمیختگی احساسها شود، این درهم آمیختگیِ شاعرانه ی حواس بستگی به چگونگیِ تاثیر پذیری از قدرت عشق دارد پس شگفت آور خواهد شد اگر ارتعاش بلندِ این آواز به گوش برسد و بیش و کم احساسی را برانگیزد. ✍️#رویا_⭐ابراهیمی         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی،...

بقدری گرم کارش بود حالم را نمی‌فهمید غروب آرزوهای محالم را نمی‌فهمید به طعنه هی برایش قصه از سهراب می‌گفتم ولی او حالت رو به زوالم را نمی‌فهمید دلم آغوش گرمش را طلب می‌کرد می‌بستم به سر شالی و او معنای شالم را نمی‌فهمید لبم را دوخت با دستش به مردم گفت افسره‌ست از اندوه سکوتم قیل و قالم را نمی‌فهمید و من حسرت‌به‌دل ماندم بگوید دوستت دارم زبان الکن پیوسته لالم را نمی‌فهمید کبوتروار عمری توی حبس خانگی بودم در و دیوار هم اندوه بالم را نمی‌فهمید طاهره سلیمی‌پور         از قلم تا جاودانگی... با شما!...

رفاقت باران بهانه بود تا زبان واژه را بشویم از حروف نامت و به بند رخت بیآویزم سمت همیشه مرتب تخت را به دیوار بسپارم و درختی را به آغوش بگیرم که از جراحت سرشاخه‌ها چهل  بال در بیاورد به فروغ بگویم دستانم را در باغچه بکارد و گیس افکارم را بیرون بکشد از دست‌های تهی مردانه دهان فنجانم بسوزد از چایِ داغ منفرد و عریانی نیم‌تنه‌های قرمز را با حریر سفید بپوشانم زانو بزند دریا مقابلم موج موج نفس به درون بکشم و بیرون بدهم ته‌مانده‌های انتظار را به چشم‌هایم بگویم به خانه برگردند و جای خالی اسب‌های وحشی...

بمیرم وطن، از برای دل بیقرارت بمیرم به بغض درون، اشک و آهَت تو ای سرزمینِ بلا خیز چو با مردمی با سخاوت دوباره زدند آتشی بهر جانت که جانان همه شد فدایت تو مام وطن غوطه در دود و آتش جهنم شده جای جای سرایت منم در کنارت به سوگ و به ماتم که شد قسمتِ مردم با وفایت دگر باره یورش زده خصم نامرد نفس در گلو حبس، با این جنایت تو ای سروِ قامت به تاریخ شده نام تو بر بلندا نهایت... ✍️فاطمه ابک       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با...