پایتخت شعر ایران

بهنام و رضا در مدرسه با هم دوست بودند. آن ها در یک کلاس و در کنار هم می نشستند. بعد از مدتی آن‌ها دیگر مثل گذشته به معلم و درس‌ها توجهی نداشتند. به تکالیف خود نمی‌رسیدند و بی نظم و بی دقت شده بودند. معلم یک‌روز از دست آن‌ها خیلی عصبانی شد و جریمه‌ی سنگینی برایشان در نظر گرفت. بهنام و رضا حتی نسبت به جریمه‌شان هم بی تفاوت بودند‌. معلم مجبور شد آن‌ها را به دفتر مدیر ببرد و به مدیر توضیح بدهد که بهنام و رضا مسیر اشتباهی را انتخاب کردند. مدیر به آن‌ها گفت: انتخاب با...

کاسپین تمام غم من را غرق می‌کند بی‌آنکه خودش غرق شود در تنهایی تمام قلب سرخ من را آبی می‌کند بی‌آنکه خسته شود از این همه خون کاسپین را می‌گویم ‌که آن‌قدر خشک مانده با خودش م. قاصدک دانیال خیاطی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به...

علی کلاس سوم دبستان بود. یک روز او داخل کلاس نشسته بود و معلم داشت درس می داد‌. متوجه شد که بعضی از مفاهیم درس را متوجه نمی‌شود. علی خجالت می‌کشید از معلم بخواهد درس را دوباره تکرار کند. بعد از تمام شدن مدرسه به خانه رفت. وقتی به خانه رسید به مادرش گفت: من بعضی از درس ها را نفهمیدم. خجالت می کشم که به معلم بگویم.مادر علی به او گفت: خجالت نکش پسرم! هر سوالی داری از معلم بپرس. علی گفت: سعی ام را خواهم کرد. او رفت نهارش را بخورد و استراحت کند و مشق هایش را...

فرقی نمی‌کند زندان تیمارستان یا مملکتی که میله‌های قفسش در سینه‌ام فرو رفته من یک شیزوفرنیکِ خشمگینم که تنها نوشتن بلد است بترس از روزی که استعاره را عق بزنم و نامت را نعره بزنم جلاد #الف_رحیمی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم....

من عاقلانه آمدم بد مست رفتم از دست دادم یا خودم از دست رفتم؟! سهم من از دنیا فقط آشفتگی هاست هستی است این یا مرگ؟ هرچه هست رفتم من رود دلتنگ پریشانم که یک روز آن شاه ماهی دل به دریا بست رفتم ای تازه عاشق جان من از عشق برگرد من تا ته این کوچه ی بن بست رفتم افتاده بودم پیش پایش تا بماند انداخت تنها دست روی دست رفتم ابوالفضل بیگدلی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت...

نسیمی روی دوشش میهمان شد...استراحت کرد پس از آن روسری از روی مویش رفعِ زحمت کرد برایم شیطنت می‌کرد و روی شانه می‌آمد گمانم گفت سنگین باش...مویش را نصیحت کرد به آرامی پریشان کرد خاطرجمعیِ ما را اصولِ دلبری را موبه‌مو امشب رعایت کرد دهانم را به صرفِ بوسه‌ای از طعمِ لب‌هایش به لبخندی به این مهمانیِ پُرشور دعوت کرد به قدری چرخ زد با دامنِ گلدار و رنگینش که عطرِ دامنش را با تمامِ خانه قسمت کرد... #محمد_شریف     از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز...

چشمان تو برای سرودن کافی‌است از دیوان کدام شاعر برایت بخوانم که بوی عشق بدهد از کدام داستان عشقی شروع کنم که بدانی دوستت دارم نه ... نه! نیازی به این کارها نیست تو چشمان زیبایی داری با چهره‌ای چون ماه و گیسوانی چون شب و من شاعرم همین کافی‌است که از تو شروع کنم برای سرودن دیگر بقیه‌ی ماجرا برایت روشن خواهد شد عشق گاهی پیچیده و گاهی خیلی ساده است خوب من! فقط کافی‌است صادق باشی در به کار بردن واژه‌ی دوستت دارم، ... همین! چشمان تو برای سرودن کافی‌است ...!!! شعر و صدا از: #یعقوب_رستمی_ثالث 🌹🙏🏼  ...

💠 گُلت اگرچه که پژمرده، دیدنی است هنوز برای دستهٔ موهات چیدنی است هنوز دلت نگیرد از این ابرهای بی باران که اشک‌های من و تو چکیدنی است هنوز اگرچه خورده به بهمن قطار امیدم به شعلهٔ نفس تو رسیدنی است هنوز به پیکرم بِتَن و خشک کن وجودم را که این _بهار ندیده_ تنیدنی است هنوز بغل بگیر مزار مرا پس از مرگم اگرچه سرد ولی آرمیدنی است هنوز بیاو پنجه بزن ماه را؛ درنگ نکن! که شانه های بلندم پریدنی است هنوز از آن نگاه نخستین به من دوباره بگو که ماجرای من و تو شنیدنی است هنوز...

یک‌شعر قدیمی شاید این بار به مو هم برسد پاره شود شاید این بار به دست خود من چاره شود در قفس بودن این مرغ برایش بد نیست غیر از اینجا به کجا رفته و آواره شود؟ حاصل تیغ که بر گردن بغضم زده ای شعر من بود که از زخم تو‌ فواره شود وای اگر شعر خودش را تن کاغذ یابد مصرع از مصرع آن سوره ی بیچاره شود من به اندازه ی یک شعر تقلا کردم شاید این بار به دست خود تو چاره شوم...     سید مصطفی احمدی         از قلم تا جاودانگی......

مثل هرشب باز باید در درون خود بجوشم باز باید در فراموشیِ چشمانت بکوشم چشم های خیس خود را تا که میبندم بخابم خاطراتت میگذارد دست خود را روی دوشم قطره های اشک من الماس میشد با خیالت دانه ای را هم نمی‌خواهم به عالم بفُروشم اشک مینوشم که شاید کم کنم قدری عطش را کاش میشد جای اشک از قهوه ی چشمت بنوشم موج بیتابم که دور افتاده از آغوش ساحل ساحلِ اغوش خود را باز کن، من در خروشم به امیدِ اینکه شاید لحظه ی دفنم بیایی شوق دارم تا کفن را زودتر بر تن بپوشم بیوفا هستی...