پایتخت شعر ایران

درشب هجران تو هم صحبت غم ها منم... آنکه می میرد زغم تنها ترین تنها منم... آنکه قلب آرزوهایش ز بی مهری شکست... خرد شد احساس امیدش به زیر پا منم ... گر ببینی کودکی گم کرده راه خویش را ساربانی گم شده در گوشه ی صحرا منم آنکه تنها کشتی رویای او در گل نشست آن غریب غرق گشته در ته دریا منم نیست در ویرانه ی قلبم دگر جای غرور آنکه مانده این چنین بی یاور و تنها منم تو هزاران شعر می گویی پر از احساس سبز آن که می گوید برایت شعر بی معنا منم گاه...

مصاحبه با نویسنده رمان لطفا خودتان را برای مخاطبان مجموعه بزرگ حوزه مشق معرفی کنید. قبل از هر چیز سلام و ممنون از حوزه مشق عزیز، من رها تمیمی هستم متولد ماه بهشتی بهار ۳۴ ساله ساکن تهران. چگونه به نویسندگی علاقه‌مند شدید و از کجا شروع کردید؟ تا اونجا که یادم میاد همیشه انشاهایی که تو مدرسه می‌نوشتم مورد توجه معلم ها و مربی‌هام بود سال ۷۹ نفر سوم بهترین مقاله قرآنی (در مورد آیات و قصه‌های قرآنی بود)رو بین شرکت‌کننده های استان تهران گرفتم. از سال ۸۰ تا ۸۵ فقط کتاب میخوندم و کنار می‌نوشتم بین سال‌های ۸۵...

تو وَجْهُ اللّهی ، ولی اللّهی، الحق، لسانُ اللهی علی تو هیبت اللهی، کلیم اللّهی، الحق، احسانُ اللهی علی تو عِلْمُ اللّهی ،لسان اللّهی، الواعي ،قلبُ اللّهی علی تو عَينُ اللّهی ،تو یَدُ اللّهی الناطق، تو جَنْبُ اللّهی علی عَضُدُاللّهی ،تو روح اللّهی، غیرتُ اللّهی علی تو سِرُّاللهی،تو نوراللهی، قدرتُ اللهی علی تو جان مایی نور خدایی ولیُ اللهی جَلی اللهی حبیب مایی طبیب مایی تو درمانی تو ایمانی تو الگوی هر انسانی ولیِ حضرتِ سبحانی تو جان ِ جانانی تو نیکِ خوبانی تویی مولا، تویی حیدر تویی همان، فاتحِ خیبر تو صفدری، قلندری مظفری، منوری تو همسر فاطمه ای...

عشق سنگی   آسمان خسته از سکوتی سنگین که راه گلویش را بسته ۰۰۰بغضی ترک خورده پاره می‌کند دامن خاکستری عروس غمگین آسمان را! برگهای زرد سپیدار پیاده رو در اوج صلابت وزیبایی در آغوش باران رقص سقوط می‌کند ۰ دلم می‌خواهد پا به پای آسمان ببارم تا سبک شوم۰ چه بر سر قلبم۰۰۰چشمانم امده؟؟که اینگونه نسبت به جهان اطرافم سنگ شده‌ام؟ چرا چشمه قلبم خشکیده؟ چرا چشمانم نمیبارد؟ چرا دستهایم یخ زده؟ چرا طپش قلبم را حس نمیکنم؟ این من سنگی در آینه کیست؟؟ چرا نمی‌شناسمش؟ چقدر شبیه من است۰۰۰!!! آن من مهربان کو؟؟ ای من از من رنجیده...

رفتی و پشت پنجره ها مانده باورم انگار رفته از تن من، نصف دیگرم عادت نکرده ام به نبودت، گواه من این اشک های یخ زده بر گونه ی ترم در حسرت عبور تو زل می زنم به راه شاید دوباره جلوه کنی در برابرم ای دست نارسیده ترین آرزوی من! برگرد تا به شانه ات ایمان بیاورم عمری سکوت کردم و از من چه مانده جر یک مشت شعر خسته و چشمان بر درم دنیا به کام من نشد آب از سرم گذشت باید از این فضای نفس گیر بگذرم «دیگر رسیده است، زمان رسیدنت» برگرد بی تو جان...

پای تمام خاطراتم در غمت گیر است من آدمی که در حقیقت چشمِ و دل سیر است من وارث مَن های مِنهای تو بودم که دیدم جهانی از غم چشمان تو پیر است همسایه ی کشدار ساعت بی تو، بر دیوار از تیک و تاکِ بی صدای سینه دلگیر است جای تمام بی تو بودن ها ی من زخمیست آذر که باشی ماه روی سینه ات تیر است بی اعتنایی ،اخم، حتی موج لبخندت دیگر درون استخوانم مثل شمشیر است یک زن هنوز اینجا خودش را مرد می داند مردی که پای حرف های اولش گیر است   #فاطمه شایگان...

شعری به نام "ساعت شنی"   در این درگه نا امیدی مانده ام خموش و ساکت؛در پیله خویش. در جستجوی رها شدنم؛اما رهی تحت عنوان آزادی را نمی شناسم. پای حرمت غرور که درمیان باشد؛انتخابم هم اکنون قفس است. صدایم درون حنجره غلغله ای به پا کرده. اما؛ حالیا؛جاری نمی شود بر سر زبانم گله مندند تارهای حنجره؛ ناله هایشان دگر درون سنگ های غار تنهاییم نمی پیچند. مانده ام پایبند به واژه "صبر" اما دلارام من؛ به صبوری من،مخند از غم وشب یلدای پاییز چه می داند بهار؟! ساعت ها رو کوک کردم در انتظار   مبینا منتی  ...

شهربازی حیوانات   یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچ کس نبود یک دختر بچه که اسمش ثریا بود . ثریا حیواناتش خیلی دوست داشت ، که با خرس و کلاغ به شهربازی رفت. خانواده ثریا خوششون نمی آمد ، که ثریا دست به حیوانات بزند ، می ترسیدن ثریا مریض شود ، اما ثریا به حرف خانواده اش اهمیت نمی‌داد . چون حیوانات خیلی دوست داشت ،حتی بیشتر وقتش با حیواناتش سرگرم بود . همیشه حیوانات رو به شهربازی می برد ، ثریا خیلی حیوان خرس و کلاغ رو دوست داشت همه وقت حواسش به حیوانات بود ....

نغمه ی باران   فریادِ دل از بوی نم و نغمه ی باران آکنده زِ تشویش و غمم لحظه ی باران ایام جوانی زِ کفم رفته ولیکن در خاطر من تازه شود قصه ی باران دانم زِ کجا می‌وزد این بادِ جگر سوز زان روز جدایی نَمِ مستانه ی باران شد نقشِ تو بر دفتر نقاشی من خیس اندوه من و بغضِ تو و شانه ی باران آه از نفسِ سردِ زمستان و غریبی آه از غزل و راضی و افسانه‌ی باران روزی چو بهار آید و پایان جدایی گل می‌کند این غنچه به هنگامه ی باران پروا نکند پروا...

نویسنده خیال داشت در مورد تشنگی بنویسد اما نمی‌دانست کدام تشنگی برای نوشتن می‌تواند بهتر خواننده را با مفهوم اصلی آن آشنا کند. تصمیم گرفت از تشنگی با مفهوم عام شروع کند و بعد اگر قلم، دست و ذهن یاری دهد به نوع دیگرش بپردازد. سپس به دنبال مفهوم تشنگی گشت. آنرا یافت. اینگونه بود تشنگی در لغت به معنای عطش، آرزومندی و اشتیاق است. سپس به واکاوی کلمات پرداخت. پس از همین جا می‌توان گفت کار نویسنده راحت شد، زیرا تشنگی خود معنای جامعی از عطش و اشتیاق را در برداشت. فرد تشنه در عمل برای رفع عطش خود...