اثری از بانوی هنرمند نرجس جعفری _انتشارات حوزه مشق
شب! شبو دوست دارم. شبِ که میفهمه تورو شبِ که میشه مونس تو شبِ که میدونه تو روز چه چیزهایی رو دوشت سنگینی میکرده شبِ که میاد میزنه رو شونت و میگه قربونت برم من! میدونم چه سنگینی رو امروز به دوش کشیدی حالا بزار پایین من اومدم؛ بیا بغلم! بقیه راه بمونه رو دوش من؛ تو فقط یه نفس بکش! تنها کسی که میتونی بهش اطمینان کنی همین شبه! انگار شبِ که فقط پی میبره از سر درون ما و واقف میشه به این که قلبمون حق داره! باید قطره های گریه بشوره ببره گرد و غبار این دله...
