پایتخت شعر ایران

پاهایم میل رفتن دارند به کجایش را نمی‌دانم اما از ماندن خسته‌اند می‌روم تا انتهای سیاهی‌ها آنجا که هیچ باشدُ سکوت آنجا که معنای زندگی، لبخندِ تلخِ روی صورتم نباشد آنجا که زیستن را نه نشانه‌های حیات، که رهایی روح می‌دادند پیله‌ای تنیده به دورم درونم فریادهاست و محکوم‌ به سکوتم از نقاب‌های تکراری خسته‌ام فریاد می‌کشم خستگی‌ام را من از سکوت خسته‌ام هرشب "منی" راملاقات می‌کنم بی‌شباهت به "من" بیزارم از سیاهی‌ها و سکوتِ شب بیزارم از این اتاقِ تاریک بیزارم از این بَسترِ دنجِ اَمن که خیال را ناممکن می‌کند آخرین چراغِ خاموش، اتاق مرگ را روشن می‌کند...

بادها فقط رسالت داشتند به گرده افشانی گل‌ها دامن بزنند و آبروی ریخته شده درخت‌ها را جارو اما همیشه بی‌پناهی کاغذهای مچاله شده را رفتگرهایی می‌فهمند که با صدای بلند ترانه‌ای از هایده می‌خوانند و سلام می‌کنند به کودکانی که با پاهای برهنه، کوچه‌ها را می‌دوند می‌دوند می‌دوند و هیچ کجای زندگی‌شان اندوه برهنگی امروزشان را از یاد نمی‌برد سلام ای خیابان‌هایی که اخته‌گی‌تان را از کلاغ‌ها جار زده‌اند ای بوق‌های یکسره و پشت سر هم ای چراغ‌های قرمز که سلانه سلانه کودکان فال به دست را هدایت می‌کنید ای خانه‌هایی که زنان حبس شده را در آغوش گرفته‌اید من...

چشمانم را می‌بندم و خودم را روی لبه‌یِ تیغی که در راهرویی طویل و تاریک قرار دارد، تجسّم می‌کنم نمی‌دانم چرا، هرچه می‌روم به انتها نمی‌رسم انگار این دخمه‌یِ تنگ و تاریک، انتهایی ندارد پاهایم دیگر توان ایستادن ندارند خونی که از کف پایم به جریان افتاده تمامِ، تاروپودِ وجودم را از من گرفته نمی‌دانم چرا دیگر سوزشی در کف پایم حس نمی‌کنم همانند سوزشی که به جان و دلم افتاده بود؛ شاید چون به هیچِ مطلق رسیدم، هیچ در برابر این دنیا و این راهرو... کاش توان داشتم این دیوارها را بشکافم، کاش می‌توانستم یک‌بار دیگر نور آسمان را...

سکوت‌: صدای زنی گیر کرده در گلویم سهم من از جهان سکوتی‌ست بی‌پایان که تمام نمی‌شود می‌توانی این را از زخم‌های تاریخی‌ام بخوانی...   ✍ #بتی_کبیری         خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر، داستان، رمان، دلنوشته، کتاب کودک، ترجمه و تبدیل پایان‌نامه به کتاب است. شما هم اگر رویایی در سر دارید، با ما در تماس باشید: 09191570936 09393353009 https://hozeyemashgh.ir انتشارات حوزه مشق؛ جایی برای رویش، قلم و جاودانگی

روزها عبور می‌کنم از دنیای بدون تو. شب‌ها، تمام دنیایم را پُر می‌کنی. انگار روی پلکم به خواب رفته‌ای؛ همین‌که سیاهی مژگانم به نوازش هم برمی‌خیزند، بیدار می‌شوی درون خوابم. خاطره‌ات را زنجیر می‌بافی به گِرد خواب پریشانم. صبح که می‌شود در ازدحام روز، گم می‌شوی. ✍ ارنواز فاتحی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی...

نام شعر: فراق وقتی که بابا سنگ ها را به دوش می کشید درون خانه حتماً کسی ناله ی خاموش می کشید اول مهر جای بابا نقطه چین باشد و خالی معلم برای هر نقطه به جای نان آغوش می کشید درون شعر افتاده ام و جای دگر نیست مرا صدای درد از تونل های طبس خروش می کشید مثل آن کودک که درس انشایش بیست بود برای تکلیف انشای خود پدری کفن پوش می کشید همیشه از فراق،گلایه داشتم ولی این بار آیا کسی برای کودک فراق را به دوش می کشید؟ ✍شاعر: مسعود آزادبخت دوم مهر سال هزار...

پیش ما دیوانگان، آزاد و زندانی یکیست بنده ی درگاه حق یا بت پرستی هم یکیست پیش ما سوته دلان، عابد و میخاره یکیست کعبه و دیر و‌ کلیسا و خرابات هم یکیست پیش ما دیوانگان، مسجد و میخانه یکیست سرخی رنگ می و آتش پروانه یکیست #محمدرضا_قهرمانی           خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر، داستان، رمان، دلنوشته، کتاب کودک، ترجمه و تبدیل پایان‌نامه به کتاب است. شما هم اگر رویایی در سر دارید، با ما در تماس باشید: 09191570936 09393353009 https://hozeyemashgh.ir انتشارات حوزه مشق؛ جایی برای رویش، قلم و جاودانگی

نمی‌دانم مشکل از من بود، یا از درس‌ها، چون... در آرایه‌ تکرار بیت‌‌های ادبیات، به نام تو می‌رسیدم... در کاوش تاریخ، تو را عامل هر گونه آشوب می‌دیدم... در افعال عربی، چهارده صیغه فعل«دوست داشتن» تو را صرف می‌کردم... در علم منطق، فقط دوست داشتن تو را منطقی می‌دانستم... در علم جغرافیا، نواحی نزدیک به تو را، به عنوان حاصلخیزترین و خوش آب و هواترین نواحی دنیا می‌شناختم... در فرمول های فیزیک، جاذبه را در چشم‌های تو می‌دیدم... در زیست انسانی، تو را سلول های بنیادی قلبم می‌دانستم... در ترکیبات شیمی، تو را ذرات ریز تشکیل دهنده کل دنیایم می‌دانستم......

قول باز آمدنت را بارها به گنجشکها داده ام معلوم است دیگر حرفم را باور ندارند از اجتماع هر صبحشان پیداست سر شوریدن دارند قول باز آمدنت را به درختها که میدهم سبز میشوند شکوفه می دهند و آنگاه که تو را نمی یابند می پژمرند می میرند و این عادت هر ساله ی شان شده است قول باز آمدنت به ماهی ها را.. پس میگیرم تورها خسته اند ماهی گیران گرسنه و لنج داران را موجهای بلند کلافه کرده است باور کن هیچ قولی به دریاها نداده ام خودشان همه چیز را دیده اند! #مجتبی_رجبی       خدمات...

گذرِ زمان چاره‌ی کار نیست؛ گذر زمان چای را سرد، قند را آب، آدم را پیر، دل را بی‌تاب، مویِ رنگِ پرِ زاغ را مثل برف سفید، مشکل را بزرگ‌تر، غم را بیشتر، انسان را بی‌حوصله، شعله‌ی نیمه روشنِ عشق را خاموش، درد را عادی و دلتنگی را رفع می‌کند. قدِ نوشیدنِ یک چای فرصت آمدن و آب کردن قند در دلم را داری، اگر نیامدی و امیدوار یاری رساندن زمان بودی وقتی پیر شدم از تو برای نوه‌هایم هیچ نمی‌گویم، دلم تا بی‌تابت است منتظرت خواهم ماند، مویم که از فراقت سپید شد به حتم مشکل‌مان بزرگ‌تر هم خواهد...