اثری از سید مصطفی احمدی از شاعران انتشارات حوزه مشق
پشت هر شعر خدایی به زمین می افتد بعد هر گریه صدایی به زمین می افتد بعد یکعمر دویدن نرسیدن هامان مثل هربار چرایی به زمین می افتد این صدا بارش باران که به تنهایی نیست مطمعنم که دعایی به زمین می افتد من به چشمان همین شیخ محل مشکوکم پشت تو او و عبایی به زمین می افتد آنقدر پیش تو من دست نیاز اوردم کاسه از دست گدایی به زمین می افتد کاغذم تاب نمی آورد این شعرم را به گمانم که هجایی به زمین می افتد آخرین بیت غزل بال مرا میگیرد شاید این بار همایی به...