جهان کوچک مرا
به من دوباره پس دهید
دلم دگر نمی تپد
کمی به من نفس دهید

گُلی به گِل نشسته ام
که در بهارِ زندگی
به سانِ کاجِ کهنه‌ای
تکیده و شکسته ام

فراری ام از این جهان
از این جهان پر دروغ
از این شب های سوت و کور
ستاره های بی فروغ

فراری ام از آنچه هست
از آنچه  بی معطلی
به سانِ رختِ تازه ای
به قامتِ قلم نشست

قفس شده یک آرزو
آهای!کبوتران پر سپید!
جهان کوچک مرا
به من دوباره پس دهید!

✍️مهسا_سیفی زاده