من نامت را صدای درون می‌خوانم آیا دوست داری ؟! صدای درونم باشی !
گاهی انسان گمان می‌کند خوشبختی در جایی بیرون از اوست؛ در مکانی بهتر، در شرایطی متفاوت، یا در سرنوشتی که دیگران برایش پسندیده‌اند. اما حقیقت این است که حتی اگر انسان را به زیباترین بهشت‌ها ببرند، وقتی دلش با آنجا همراه نباشد، همان بهشت نیز برایش رنگی از جهنم خواهد گرفت. زندگی زمانی سنگین می‌شود که راهی را می‌رویم که صدای درونمان با آن هم‌داستان نیست. آن صدای آرام و عمیقی که در سکوت دل می‌گوید: «آیا این همان راهی است که با آن آرام می‌شوی؟» انسان زمانی طعم رضایت را می‌چشد که انتخاب‌هایش با وجدان و آگاهی درونی‌اش همسو باشد. وقتی دل با راهی که می‌رود آشتی کند، حتی ساده‌ترین و کوچک‌ترین گوشه‌های زندگی می‌توانند رنگ بهشت بگیرند. پس گاهی لازم است از خود بپرسیم: آیا آنچه می‌خواهم، حقیقتاً خواستِ دل من است؟ یا فقط پاسخی است به انتظارهای دیگران؟ زیرا آرامش واقعی نه در تغییر مکان، بلکه در آشتی با صدای درون و رضایت قلبی انسان شکل می‌گیرد.
دکتر فاطمه پورامیر رزداری
مشاور و روانشناس