پایتخت شعر ایران

«تاوانِ یک اشتباه»   پایان ما از همان اول معلوم بود. ما برایِ یکدیگر ساخته نشده بودیم و نمی‌توانستیم با هم زندگیِ شادی داشته باشیم، نمی‌توانستیم یکدیگر را دوست بداریم و برای هم ارزش قائل باشيم. نمی‌دانم چرا و چگونه در روزی، من و تو یکدیگر را ملاقات کردیم و احساسی وجودمان را فرا گرفت که ما، برایِ هم ساخته شده‌ایم؛ اما این‌طور نبود! شایدِ اسمش را بچگی گذاشت؛ اما عشق؟ هرگز! عشق هرگز میان منِ و تو روی نداد و نخواهد داد. به اشتباه زندگی‌مان را تباه کردیم و در این تباهی غرق شدیم. نمی‌دانم تا چه زمان قرار...

سلام علیکم اینجانب اسماعیل سکاک شاعر و نویسنده در دی ماه سال ۱۳۴۶ همراه با دانه های سپید خوشبختی در همسایگی امام زاده حسین علیه السلام فرزند امام رضا(ع) در قزوین به دنیا آمدم خانواده ما از نظر مذهبی در درجه بالایی قرار داشت بطوری که پدرم خود یکی از مداحان اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام بود ۰ سالها زانوی ادب زدن در محضر پدر باعث گردید تا چشمه های حکمت و معرفت در وجودم جوشان شود ۰گریستن نخستین قطعه کودکانه من بود و خندیدن نیز اولین غزل شادمانه ۰ با شنیدن زمزمه های عاشورایی روزی احساس کردم...

قطار قزوین _مشهد کنار سفره که بودیم حرف مشهد شد وزید بوی خراسان و ناگهان رد شد دوباره یاد غریب آشنا و شوق حرم و سیل اشک که در پشت پلک‌ها سد شد و دخترم که به دل حسرت زیارت داشت درست هم‌نظر مرتضی و احمد شد دو سال هست که تو قول داده ای بابا ! برای ما که نرفتیم ، واقعا بد شد تمام بودنم آوار شد و یک لحظه زمان برای عبور از خودش مردّد شد دو روز بعد‌، بلیط و شروع یک پرواز کبوترانه دلم بیقرارِ گنبد شد قطار قزوین _ مشهد دُرست ساعت هشت و...

من ارتفاع ام کم شد و رفتم به عمق دریا و ... ماهیان ، از چشم من ، صد جرئه اشک نوشیدند... و شدند سیراب و سیر! به دور من حلقه زدند ، و درد و دل کردم عجیب! با ماهیان خسته از ، قلاب ماهیگیرها! از سیر تا پیاز عشق! تا دلشکستگی ها و هر چه گذشته بر دلم ... گفتم برای ، گوششان... تا که گوش من شوند! بوسه میزد ماهی ، قرمزی بر چشم من! بحر قدردانی از ، مهربانی های من! خوابید روی صورتم ؛ با این تفکر عمیق! که من ، مام او شوم... و...

«خاطره‌ها»   حتی اگر همه چیز هم بین ما تمام شده باشد، خاطره‌ها دست از سر آدم بر نمی‌دارند! زمانی که آشپزی می‌کنی، زمانی که لباس می‌شویی، زمانی که رانندگی می‌کنی، یک خاطره ناخودآگاه به سمت ذهن و قلبت هجوم می‌آورد و تا خرخره آن‌ها را می‌جود. آن‌‌وقت باید کارهایت را رها کنی و ساعت‌ها غرق در آن خاطره شوی. اشک‌هایت گونه‌هایت را لمس کند و خاطره‌ها، قلبت را! اَمان از این خاطره‌ها که چه بر سر آدم نمی‌آورد. ناگهان بر سر سفره، یک حرف، یک نگاه، یا یک لبخند یادت می‌آید و دردی در سمتِ چپ قفسه‌ی سینه‌ات احساس...