پایتخت شعر ایران

نیمه شب است از خواب بیدار شده‌ام دنبال قرص‌هایم می‌گردم کنار تخت وحشت هراس اضطراب انگار دنیا به آخر رسیده است انگار دنیا تنگ‌تر است از آغوش گرم معشوقه‌ای خیالی بالشم خیس است نمی‌دانم چه کسی اینجا گریه کرده است دنبال قرص‌هایم می‌گردم توی آشپزخانه فکر می‌کنم یا وحشت یا فکرهای وحشتناک وحشت از اینکه دارم چه می‌کنم در کدام مسیر زندگی قرار دارم؟ عمرم؟ چگونه هدر می‌رود! چه کاری بکنم تا از این پوچی از این بیهودگی نجات پیدا کنم دنبال قرص‌هایم می‌گردم در جعبه دارو می‌ترسم در روشنایی روز ترسیدن را انکار می‌کردم به گستاخانه‌ترین حالت ممکن اما...