پایتخت شعر ایران

ماشه را چکاندی، اما نه برای پایان، که برای آغازی دیگر. گلوله‌ای از نور، سینه‌ام را شکافت و زخمی شد که از آن پرنده‌ها پرواز کردند. ماشه را چکاندی و در تاریکی، سپیده‌دمی زاده شد. جهان از نو شکفت، با هر قطره خونی که به ریشه‌های امید رسید. #مریم_نصیری_پور         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی...

و خدا ، اندوه سنگ را می دانست و خداحافظ رازِ تلخِ آن سنگ که نمی دانست کدام جوجه گنجشک را یتیم خواهد کرد واندوه ، اشک میریزد بر قلبم سنگین تر از اندوه شب می خواهم بروم مثل لبخندی که بعد از بغض می رود مثل ابری که بعد از باران می رود مثل چشم اندازی که بعد از سیل می رود می خواهم بروم ترس من از حادثه نیست ترس من ، از ترسی است که بعد از تاریکی می رود و خدا حافظ راز تلخ آن سنگ #جمشید_بصیر_مهر       از قلم تا جاودانگی... با شما!...

#افسونگرانه 🌹🍃🌹🍃🌹🍃 از قلب رنجورم چیزی نمیدانی از آتشی سوزان آن اشک پنهانی من آرزویت را درعمق دل دارم جانم شدی، اما در تن نمیمانی بر لوح چشمانم نام تو حک گشته اما تو از چشمم آن را نمیخوانی عشق تو چون خونم ، می جوشد از هر رگ اما تو خونم را پیوسته عطشانی آخر من از دستت یک روز میمیرم با جسم تب دار و با حال طوفانی من مطمئن هستم هر دست را دادی میگیری آن را پس روزی به آسانی بگذار تا گویم این حرف آخر را روزی تو هم سهمت گردد پریشانی ایمان به آن...

پرنده های باران فرشته های زلال از آسمان فرود آمدند و نوک هایشان بر سقف شیروانی ضرب گرفت تنها یکی از آنها به نبض باران نغمه ، سر داد باید به دیدنت می آمدم چتر در کنار آینه آویز بود و بارانیِ تو شانه را برداشتم و شانه به شانه ات ایستادم موهای بلندت بر صورتم جاری بود و نفس هایت بر گردنم لبخندت در آیینه باریدن گرفت دستم را  در بازوی بارانی ات گره زدم من و بارانی ات هر دو زیر یک چتر در جنگل مه آلود آینه گم شدیم و تو همچنان بر سقف شیروانی آواز می...

دست می‌کشم بر دلتنگی آینه خیس می‌شود خاطره‌ای دور بر لبِ خشکیده‌اش آینه را می‌گذارم کنارِ شمعدانی نمی‌خوانم داستانِ شهرِ ویران را شعر می‌گویم شعر می‌گویم برای چشمانت تا بر هم نریزد خوابِ کبوتری که باد آشیانش را ربود #ناهید_ساداتی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به...

از صدای مادرم بیدار شدم _ طاهره جان بیدار شو ! باید امروز به مدرسه بروی چشمم را که باز کردم. خورشید عالمتاب از پنجره ی اطاقم به من لبخند می‌ زد. او هم مثل هر روز، مهربان بود صدای جیک جیک گنجشگان که توی بالکن جلو درِ اطاق داشتند دانه می‌خوردند خیلی زیبا بود. از صدای مادرم که گفت : _طاهره جان مدرسه ات دیر می شه! به خود آمدم. _بله مامان جانم، آمدم. اولین دفعه بودکه رو پوش مدرسه پوشیدم ذوق بسیاری داشتم پدرم یک لبخند ملیحی روی لبش داشت آمد جلو ، در حالی که مرا از زیر...

جاده مرا می خواند من کوله باری دارم از نگفته‌ ها امشب سکوت با منست کجایند واژه ها امشب چراغی سو نمی زند رفتند پروانه ها امشب ماه در نیامده کسی بر سر قرار نیامده دست هایم خسته کوله بارم سنگین لب هایم بسته جاده هم مرا فریاد می زند سکوت با منست امشب او حرف دلش را نگفته می زند سکوت در این اطاق نمی ماند پنجره را باز کنید که اهنگ وداع می زند. شعر از #طاهره_ترسلی  🌻     از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این...

"رسم دهر" رسم دل های عاشق است،ممنونِ عشق گُل های باغ،مَشق می دهند،فُنون عشق رسم دل تو بر قلبم آورده نور وصفا رسم محبت پُرکرده دل ها را از مهر و وفا رسم باران است،می بارد از میان ابرها راز آتش را کس نداند،جزخاکسترها رسم شاپرک این است،بی صداست دویدن، رسم آهوان دشت هاست رسم ماه است دیده ها را روشن کند رسم بهاراست،دشت ها را پُر گُل وگُلشن کند رسم پاییز هدیه ی برگ های خزان است باران، رسم ابرهای سرد وگریزان است رسم پرستو،پرواز در بهار است رسم عاشقان گذاشتن قول وقرار است بر داشته ایم،رسم ماهی را...

کبر و غرور مجلسی رفتم یکی پیری جلیل القدر بود. پیر در پایین مجلس یک جوان در صدر بود. یک نفر گفتش پسرجان جایگاهت را بدان. او نداند ظاهرا بالانشسته،عزتش درقعر بود. در توهم مانده بود و کِبر، کورش کرده بود. چون غرورش ناخدا بود،گمشده در بحر بود. دیدگان را بسته بود و از خطایش بی خبر. او نمی دید پیش پا، چاه عمیقی حفر بود. پیرمرد آرام نشسته، تکیه داده گوشه ای. وی شکسته قامتش، لیکن نماد صبر بود. ساده زیستی،خاکی و افتاده بودن عادتش. از همین رو، او بزرگ و سرشناس شهر بود. #امید_پورآزرم        ...

« من و شب » بار  دیگر  شب  رسید از  راه  و  تنها تر  شدم روح من بیتاب و من بیخواب این بستر شدم اولین  بودم   ،  اگر  چه  در   مقام  عاشقی  ، حیف   اما   در   مسیر   زندگی   آخر  شدم  ! بار دیگر  شب  شد  و  دل  بی قراری می کند پا  به  پایم  تا  سحر  شب زنده داری می کند اشک هایم را  نه از  چشمان و یا بر گونه ام ، در کلامم   گاهی  از   اوقات  جاری می کند ! خلوت و تنهایی و شب ، دفترم با ماه و من ، یک سبد احساس و قلبی اشکبار و...