پایتخت شعر ایران

دلنوشته اول: میخواهی بدانی بعد از رفتنت مَن چه بر سرش آمد؟ گران تمام شدنت با چه معیاری در زندگی اش وزن شد؟ مَنهای بعد از تو مِنهای خودش شد.. مَن نگاه های شیرینش به اطراف، همگی به خود تلخی گرفتند.. سفیدی های روزگارش به سیاهی کشیدند! آرزویش ، غرورش، انعکاس دیده هایش.. گران تمام شدی برایش تو..! سنگینی ات، شیشه نازکِ طاقت دخترانه اش را خورد کرد و اکنون مَن جز مَنِ پر از خالی هیچ ندارد.. اسماء رضائی     دلنوشته دوم: مَن در نهایتِ خستگیِ بی نهایتش، باز هم میخندد.. مَن باید قوی باشد همان‌قدر مردانه وار،...

سعی کن از دستانِ تاریکی خودت را بِرَهانی چرا که دستانِ من از تو و دنیاهای دیگر کوتاه است راه می‌روم و هق هقم قطره‌های بی‌حالِ خونِ روی زمین را بیدار می‌کند من لبخند را سپر می‌کنم و دردِ گریه‌های پناهنده در وجود، مرا می‌کُشد و تو هی زنده‌تر می‌شوی خودت را به من برسان و به منِ بی‌خبر، از آن سوی تاریکی‌ها بگو بگو تاریکی‌ها، واقعا تاریک‌اند؟ یا نور، خودِ نور است؟ عبیر باوی کتاب وُجوم         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز...

جای خالیتو پر میکنم جای دُر قلبمو از تو پر میکنم به هر کی بگی میدونه دلم از تو حکایت میکنه اسمت که میاد تموم جونشو فدایت میکنه از آسمون بارون میخوام و تو، از روزگارم جنونه روزم بی تو وای به بی تو احوالم همه به عشق مینازن و من به تو میبالم من همون بی تو مرداب بی آبم پرنده ای نو پام تو هستی همه پر و بالم دمی روز و شب بی تو نمیبرد خوابم من حتی وقتی کنارمی تورو آرزو میکنم نمیفهمی پشت سرت رد موهاتو هم بو میکنم تو بودی انتخاب محبوب من میون...

غباری نشسته به رویت وطن هوایی نداری ،نه جانی به تن خیالت دراغوش شب می رود سپاهی به غم می کشد سوی من سحر خون شب را به گردن گرفت نفس را بریدند در مرد و زن به خاکت نکِشتم به غیراز وفا سرآورده آزادگی از کفن درختی تنومند سبزی هنوز به هرشاخه داری رسومی کهن اگر شیر جنگل بخوابد شبی بیوفتد تبر دست هیزم شکن بهاران قدم می گذارد به شوق به پایت شکفته پراز یاسمن چه خونی دواندی به رگ های من که جوش امده خون هر اهرمن تو گل واژه ی سبز این دفتری چه عطری نشسته...

ما صبوریم و پُر از چشمه ی نوریم هنوز خواب خوش دیده و از مرحله دوریم هنوز دیگران مست از آن باده ی میخانه شدند ما در این میکده سر مست غروریم هنوز سهم ما شادی و دور از غم و آهیم اگر مانده در وادیه و اهل قبوریم هنوز تا که هستیم از احوال هم آگاه شویم بعد از آن حیف که ما طالب گوریم هنوز #اعظم-ساکتی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی،...

دوش دیدم ساربانی وندر این پهنای دشت با نوای نی همی میزد که صد رهپو از این معبر گذشت لیک از این پویندگان تنها یکی مقصد نجست آنکه از روی غضب می‌گشت و بر لطفش نشست شاعر عباس ترابی         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به...

دلبری می‌کند دختر گیسو کمند بهار بازار ناز و اداهایش رونقد شهد بهار   فاطمه رشیدی     از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر، داستان، رمان، دلنوشته، کتاب کودک، ترجمه و تبدیل پایان‌نامه به کتاب است. انتشارات حوزه مشق؛ جایی...

زخمم به غمی کز همه عالم به سرم ریخت انگار نمک را به تمام جگرم ریخت هربار به تصویر تو خیره شدم از دور جز اشک فقط خون زدو چشمان ترم ریخت پروازکنان از قفس خانه پریدم انگار که با بال زدن بال و پرم ریخت باید که دلم را به سزایش برسانم صدبار، از آن قطره که در گوش کرم ریخت ای دل که بدهکار منو و عمر گرانی آن یار به جز غم به سرت نیشکرم ریخت!!؟ طاهره عسکریان         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور...

از تیرگی ذات آدم ها به سیاهی غرق در آرامش شب پناه می برم شب سیاه مطلق است ، مثل آدم ها رنگ عوض نمی کند در حوالی سپیده دم از ساده دلی خود ناله و از سیاه دلی آدم ها شکایت به سوی خدا می برم؛ ولی سادگی از آن افرادی هست که دو روز دنیا را جدی گرفته و روح خود را آلوده به تکبر،کینه، رقابت و حسادت کرده اند؛ همچنان ساده میمانم! چشمه را الگو خود می دانم، در رفاقت، رقابت نمی کنم نقاب بر چهره ندارم کلمات را مقدس می دانم محبت ظاهری به کسی نمی...