حانیه محمدی از هنرمندان انتشارات حوزه مشق
این روزها . . اتفاقی دیدنت را میخواهم در ازدحام آن خیابان ها که هر دو خوب میدانیم . . چقدر این حوالی آشناست. آن کافه، آن فنجان چای و امان از آن نوشته بر روی دیوار که روزی روزگاری؛ حروف اول نامهایمان را به لاتین در کنار هم، نوشتیم و گفتیم این «بماند به یادگار». ماند محبوبم! نامت همیشه بر صفحه روزگارم حك شد، خیالت راحت باشد . . ولیکن شما چه؟ هیچ خیابانی را با فکر به من قدم زدهای؟ به دستان قفل شدهیِعابر پیادهای، حسادت کردهای؟ یا اصلا، بر روی نیمکت آن پارک معروفمان چاییات سرد شد؟...
