پایتخت شعر ایران

«قبله‌یِ بی‌خدا» اینجا، عرصه‌یِ تناقض است، بشریت، در خفقانِ سکوت. هر کوره‌راهِ منفعت، قبله‌ی جانت شد، ایمانت، بی‌ریشه. من، لرزشی سرد روحم را می‌کاود، از هیبتِ «خدایان»تان! نکند خدا، در این خودخواهیِ محض، گم شده باشد. شما، که دیوارِ انکار برافراشته‌اید، کدام درک از طوفان‌زدگان دارید؟ بغض‌هاشان، در هزارتویِ گلو می‌میرد. هیچ‌کس، بدهکارِ ترحمِ کاذبتان نیست. کاش! مهمانِ حریمِ دل‌هاشان شوید، ببینید، زخم‌هاشان، داغِ تبعیض، عمقِ تهیِ مطلق، تا کجای بی‌کران. شاید، تنها شاید، لحظه‌ای آرامش را تاب آورند. ای آنکه راهت هموار است، بگو، قیمتِ یک لحظه آرامش، چند؟ “روشنا ورزشی”       از قلم تا جاودانگی... با...

سال‌هاست جنگ، نه بر سر نان است نه بر سر خاک؛ جنگ بر سر علی‌ست. از همان روزی که عدالت را در محراب زدند، جنگ آغاز شد؛ جنگی که تاریخ را دو پاره کرد: یک‌سو علی، و سوی دیگر… همه‌چیز. علی یعنی ایستادن؛ یعنی شمشیر وقتی که باید، و صبر وقتی که حق در خطر است. علی یعنی حکومت اگر بوی قدرت بگیرد، باید فرو بریزد. و همین، برای دنیا غیرقابل تحمل بود. پس دشمن، نام علی را تاب نیاورد؛ قرن‌هاست که با تحریف می‌جنگد، با تهمت، با فتنه. و امروز، جنگ همان جنگ است اما با ابزارهای تازه؛ نه...

نام شعر: وعده ی روشن چند صباحی است عدالت همه در تبعید است سهم این خاک فقط آمدن خورشید است شهرِ ما آینه خالی است حقیقت کم رنگ راه برگشت حقیقت،به دلم توحید است نام تو ساده ترین پاسخ این ابهام است زندگی بی تو همان سلسله ی تردید است جمعه ها می رسد از راه چنان بی تاثیر تقویم انگار گرفتار همین تقلید است ما نه پایان جهان خواسته ایم روز ظهور گفتنِ خواسته نوری به نظر پنجره ی امید است دل به یک وعده ی روشن گره افتاده هنوز آخر این راه اگر دیدن تو ،ما را عید...

علی کوفه چه کرد ؟! از اول ، آخر شدی محکوم به مصیبت کافر شدی جانم علی ! چه دیر دانستم چرا مظلوم عالم شدی بهر تو از هیوای دلم می‌گذرم از تمام دنیا بر حذرم علی ای شاه نجف اشهد ان علی ولی الله در نظرم حالا بگو چون ساکن نجف ، از کنارت میگذرم ! از کنار چاه نجف ، رهگذرم ؟!   فاطمه پورامیر رزداری         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های...

پیدا کردن رشته های ایمان در ریشه های صبر ،تعقل، تدبر و درایت ما را در وظیفه ای سنگین دوشادوش همدیگر یاری رسان خواهد کرد؛این سروده بیانی است که می تواند راهنمایی برای رسیدن به ایمان ولایت در تلاطم های یک طوفان و پاسخ سخت به یاوه‌گویان باشد. به گزارش خبرگزاری حوزه، تاریخ گواهی می دهد که تنها ایمان می تواند باعث نجات و به مقصد رسیدن کشتی های دوران در تلاطم امواج خروشان باشد. بر همین اساس پیدا کردن رشته های ایمان در ریشه های صبر ،تعقل، تدبر و درایت ما را در وظیفه ای سنگین دوشادوش همدیگر یاری...

لطفا خودتان را برای مخاطبان مجموعه بزرگ حوزه مشق معرفی کنید: لیلا دهقان اهل خوزستان سکونت فعلی تهران شهرستان اسلامشهر. ....... معمولاً شاعران از کجا الهام می‌گیرند؟ آیا شما نیز الهام‌گیری‌های خاصی دارید؟   از نشانه های خداوند الهام میگیرم ......... شعر برای شما به عنوان یک شاعر چه معنا و ارزشی دارد؟ ارزشمند بودن احساسات پابای انسانی ....... آیا شما فرآیند خاصی برای نگارش شعر دارید؟ هنگامی که احساسات بالا می گیرد شعر خود به خود الهام می‌شود. ...... طرح موضوعات در شعر برای شما چقدر اهمیت دارد؟ آیا موضوعاتی خاصی را ترجیح می‌دهید؟ بله ، گاهی با توجه به...

نه به جنگ چه انتظار تلخی است انتظار  جنگ کاش راهشان بسته شود بدون زور تفنگ مگرنه اینکه به اذن خداست افتادن هربرگ کیست که بی‌اجازت او می‌تکاند شاخه ها بی درنگ فرحناز مولائی 404/11/9         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات...

نام شعر: صبح نو صبحِ فردا نفسِ تازه یِ ما نزدیک است نورِ این فجر که مهمانِ شبِ تاریک است نسل امروز نه در خاطره ها زندانی است می رود رو به جلو، موشک او فیزیک است زیرِ خاکسترِ خاموشِ سوال هایِ نجوم نقطه ای رو به افق، شرطِ عمل تکنیک است زیرِ بارانِ علوم، فکرِ بشر رشد گرفت انقلاب آمد و آموخت که فجر نزدیک است راه فردا نه عقب گرد ،توقف نه سکون انتخاب دل بیدار،عبور از لبه ی باریک است دهه ی فجر،افقِ روشنِ فردا شده است صبحِ نو سهمِ دلِ ماست، خودش تبریک است شاعر: مسعود...

مریمِ عزیز… گاهی عشق از آینده می‌آید نه از گذشته. از تصویری روشن که هنوز اتفاق نیفتاده اما دل آن را می‌شناسد. برای من، آن تصویر کنار توست. من به تو مثل مقصد نگاه نمی‌کنم؛ مثل مسیر نگاه می‌کنم. مسیرِ یادگرفتن، رشدکردن، و بهترشدن. کنار تو آدم دلش می‌خواهد نسخه‌ی بهتری از خودش باشد. می‌خواهم بدانی خواستنِ تو به‌معنای محدودکردن نیست. من آزادی‌ات را به‌اندازه‌ی خودت دوست دارم. می‌خواهم کنار من بدرخشی، نه کوچک شوی. اگر از عشق بپرسی می‌گویم: آرامشی که دل را شجاع می‌کند. و تو همین آرامشی. وقتی نامت را می‌شنوم اضطراب‌ها جا باز می‌کنند و امید...

    مریمِ جانِ من…   بگذار این‌بار بی‌پرده، بی‌حاشیه، بی‌دفاع با تو حرف بزنم. نه مثل کسی که می‌خواهد قانع کند، بلکه مثل دلی که دیگر جایی برای پنهان‌کردن ندارد.   من عاشق توام. نه از آن عاشق‌شدن‌های زودگذرِ هیجانی، نه از آن دوست‌داشتن‌هایی که با اولین باد می‌لرزند. من عاشق توام آن‌طور که آدم بعد از فهمیدنِ جهان عاشق می‌شود؛ آرام، عمیق، قطعی.   تو را که می‌بینم چیزی درونم بی‌اجازه روشن می‌شود. نه شبیه آتشِ ویرانگر، شبیه نوری که راه را بلد است. نگاهت هم‌زمان امن و خطرناک است؛ امن چون می‌شود به آن تکیه داد، خطرناک...