پایتخت شعر ایران

چند سال پیش که ما با همسایه ها رفت و امد داشتیم، یک واحد پسر همسایه مجرد که بعد از فوت خانواده اش تنهایی زندگی میکرد و گاهن همسایه ها برایش خوراک میفرستادند شیفته دختر همسایه شد که چند باری برایش غذا درست کرده بود، هروقت آن دختر خانم غذا میفرستاد حتی اگر سیر هم بود . . میگفت : ممنونم .گرسنه بودم ... و بالعکس اگر تنها این خانم برایش غذا نمیفرستاد . میگفت : امروز بی بهره ماندم. . در اواخر دورانی که در آن منطقه سکونت داشتیم، با هم ازدواج کردند و دورادور میشنیدم که بسیار خوب...

کجایی که دلم هربار پر از احساس آشوبه میدونی بی تو این قلبم توی سینه نمیکوبه تداعی میکنم هربار تو ذهنم خاطره هاتو شبا تو خواب میبینم همیشه عکس و رویاتو یه روزی مال من بودی همیشه یهو برگشتی بم گفتی نمیشه باید رامون جداشه دیگه از هم نگفتی بعد تو حالم چی میشه؟! به جز خوبی و عشق از من چی دیدی که از دوس داشتن من دس کشیدی مگه کی بیشتر از من عاشقت بود؟ که از احساس من پاپس کشیدی کجایی که دلم تنهاس که بی تو سرد و پژمرده م میرم از دست بدون تو همونطور...

صبح یکی از روزهای خداست حس دانش آموزی با امتحان آخر سال در من است بی جهت؛  بیقرارم مثل عصر جمعه در چشمان شهر شاعرم  و دست فروش  شعرم شعرهایم راتنها شکوفه سرخ انار میفهمد و شاید یک پروانه متبسم رهاشده از پیله  .... میدانم دستم به درخت توت که برسد با شعرم  پرواز خواهیم کرد به مقصد باغ های جهان .... 🌹🌹🌹🌹🌹   باز پاییز به تکرار آمده زرد و سرخ رنگ و رنگ باز گل قاصدها سرا را به باد سپردند اما!! کسی نیست بگوید پس نم باران کو؟! گویی حس لامسه زمین را گرد فراموشی گرفته یا...

«ارمغان» کاش به این کنج خراب خلوت ما هم کلاغی سر می‌زد، به اینجا پر می‌زد. کاش در این خاک خشک ترک خورده ما سبزه ای جوانه می‌زد، جوانه در این ویرانه می‌زد. کاش در این سرای سرما زده‌ی ما باغچه ای بود و در آن میخکی پیچ می‌زد، امیدی در دل هیچ می‌زد. ای کاش. پنداشتم که می و مستی و ساغر و ساقی، شاهد می‌شود پنداشتم که ساز و آواز و مطرب و طرب، شاهد می شود، آرام جان می‌شود، می‌شود اما... به خون دل و اشک دیده می‌شود. به اشک دیده، نقش تو در خیالم، دل آرمیده...

گرچه رفتی بی هوا در خواب و رویایم هنوز با خماری ، روز و شب ها در تمنایم هنوز یوسف من  سالها در چاه غفلت مانده است در به در دنبال  او مثل زلیخایم هنوز هردمی با یاد او  حالم دگرگون می شود درد دوری را کشیدم چون که تنهایم هنوز در گلستانم بیا مجنونِ بی همتای من سالیانی رفته عمرم باز لیلایم هنوز در خیالاتم تو مهمان می شوی ارام جان گرچه حالم را گرفتی غرق رویایم هنوز   #الهام_سلیمیان     ❤️❤️ روابط عمومی انتشارات بین المللی حوزه مشق https://ketabbaz.hozeyemashgh.ir چاپ انواع کتاب: شعر،داستان،دلنوشته،رمان،زندگینامه،سفرنامه،نمايشنامه،فیلمنامه، تبدیل جزوات اساتید،مربیان، معلمان...

آنکس که در این وادی باری بر دوش دگران است حالیا خوش باد احوالش که مارا اینچنین خواهد وخود آنچنان است همانی که مدام مشغول تلخی کام مردمان است لیکن خود خواهان منفعت کل جهان است شامگاهان تا به سحر جادوگر شهر از کودکان است صبحدم جگر زلیخا راشرحه شرحه کنان است در زمانه ای که گذرانش چنین سخت وگران است این ملعون بد کردار آفت جان این و آن است   پرستو نیکوکاران     ❤️❤️ روابط عمومی انتشارات بین المللی حوزه مشق https://ketabbaz.hozeyemashgh.ir چاپ انواع کتاب: شعر،داستان،دلنوشته،رمان،زندگینامه،سفرنامه،نمايشنامه،فیلمنامه، تبدیل جزوات اساتید،مربیان، معلمان و دانشجویان به کتاب تبدیل پایان نامه...

دلم ز عالم خون است و شعر ها شعر گویم در زمانه ای که عالمان گزاف ها گزاف گویند گزاف گویی بدنیست چو انراادعاگران گویند وقتی مردمان دست در دست لب بر سکوت گویند سکوت بد نیست ور سخن را سخنوران گویند هنگامیکه سخن ها سخن از ما مداوم گویند در این ویرانی دنیا پرستان همه در خواب خفته اند دنیا که کم نیست وقتی دنیا، دنیای دگر دارد فریاد ها هراس بی دادی از وجودمان بیداد میکند خونابه خونین زخم از قلبمان شکوفه می‌کند دیدگان همه دیده بر دیده تاریک می‌کنند همگان همه خیال خود به بی خیالی دعوت...

بگو دوستم داری تا به رسم عادت عاشقی یک شبه راه صد ساله را طی کنم و در آغوش تو همچون قطره‌ای در دریای عشق محو شوم بگو دوستم داری تا با چشمان خودت رنگین شدن بیابان‌های دوری را ببینی اشتیاق عاشقت را ببینی لحظه‌ی وصال را ببینی بگو دوستم داری تا سوار بر ابرها به شهر تو سفر کنم و هجوم باران اشتیاق را بر عاشقان سرزمین تو شاهد باشم! بگو دوستم داری تا در حضور ستاره‌ها بر شاهرگ آسمان مصرانه اسم تو را حک کنم تا همه‌ی آن‌ها، به زیبایی تو به دلفریبی تو ایمان بیاورند بگو دوستم...

کیستی تو ؟ چیستی تو ؟ خداوندگار عشق و عرفان غرق کردی الماس وجودت حیران یک عالم در تو بسان گوهر زیبای دریا هایی در میان حرف هایت گفتی تو نیز بیا به کوچه ی بن بست ناب بی صدا نور بخشیدی قلب تاریک ویران خزان بر گنجینه ترس گذاشتی گوشواره جسارت همان جایی که رنگش پرید خورشید شفق و تو ایستادی اما سالها درگیر آن ذوقم همان تابش گرفتارم به یاقوت عشقت به معبود نشستم تا خاکی شوم چون تو با پای برهنه زیر نحر آبی اما چه کنم که رهایم نکرد خوشه ی انگور تاک دنیا صبا جدکاره...

شعری برای قیصر و پایان انتظارها   آخر تو هم با قطارِنیامده رفتی! ایستاده بودی همینجا در ایستگاهی که نبود به هم ریخته تر از من اما شبیه تر از شب ترین شبها به من که بعد از  تو فهميدم وقتی قطار نیست انتظار یعنی چه! تو رفتی و من جای تو ایستا ده ام ودارم واژه های شعرم را سوخت بار روشنایی یاد تو میکنم دز شعر من هنوز مردم بر نیمکت های همان ایستگاه نشسته اندکه نیامده رفته و همه‌چیز حتی ایستگاه را با خودش برده است! اکنون که تو هم رفته ای من انتظار واژه های خودم...