پایتخت شعر ایران

سالخوردگی پیر که می شوی نه باران لذت قدم زدن را دارد نه پاها توان کشیدن جسم خسته را پیر که میشوی کله ات دیگر بوی قرمه سبزی نمیدهد. فقط مینشینی و رورها را تکرار میکنی بی لبخند با مشتی خاطرات پوسیده هیچکس نفهمید جوانمرگ چه رنج هایی را تجربه نکرده است.   محسن سیاه کمری       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار...

پشت قباله ات دریا دریا خون مِهر کرده ام اگر میخواهی بروی برو جواب خون را باید با خون بدهی دشنه اگر آورده ای سینه مهیا کرده ام #مجتبی_رجبی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر، داستان، رمان،...

در دریایی از افکار و رویاها غرق شده ام و غیر از خودم هیچ کس نمی تواند نجاتم دهد ؛ و خودم شده ام بانی و ناجیِ این اتفاق . جمله دردناکیست : " خودم شده ام بانی و ناجیِ این اتفاق " یعنی هم باعث این اتفاق دردناک و عجیب منم و هم نجات دهنده ی خودم از این غرق شدگی و تباهی . خودم را بین انبوهی از افکار تنها می بینم ؛ افکار ، درد ها ، حرف ها و البته گوش هایی که هیچ گاه برای شنیدنم نبودند آزارم می دهد . منی که امیدوار بود...

کسی نمی دید عادی نبودنِ این همه جاده که دیر یا زود همه ما را به انتها می رساندند آیا جاده ها شیارهایی از زخمِ سال ها نبردِ انسان برای بقاء بود که ما نامش را زندگی گذاشته بودیم و آیا زمین برای میدانِ جنگ شدن ساخته شده بود میدانِ جنگی که ما برای هزاران بار از آن عبور کنیم و درد بکشیم و آیا بارانی که ما را غمگین تر می کند روزی اشک های زنی عاشق بوده است ؟ شب آنقدر شب نبود که بخوابم روز آنقدر روز نبود که بیدارم کند مرا ببخش که در جستجوی جوابِ...

«تباه» جاده ها در گوشم از رفتن آواز می خوانند بالِ نسیمِ سبزِ سحر سخت سنگین است و جز زوزه ی سرما صدای هیچ نفسی جسارتِ وزیدن نمی کند در این کرانه سکوت با غرور آخرین خاطره ها را در آغوش می گیرد و بغُض با منت برای میلادِ انفجارِ خود چراغانی خاموش می گیرد سرودِ جاده های خودسر به اکراه وا می دارد شوقِ پاهایم را به تبعید و عبورِ ثانیه های بی مهری و قفل های بی کلیدِ خُفتگی و شهوتِ بی غیرتِ دیدارِ موعود و نشانه های آشکارِ عاشقانه ی مفقود همگی بهانه های خوبی هستند تا...

(اوجِ نگاه) وقتی با چشمان روشنِ عشق نگاهم میکردی میدانستم دیگر از آنِ خود نیستم و اوجِ نگاهت آبی ترین بهانه ی دنیای من بود گاهی آرزو میکردم، ای کاش! برایت پرتو آفتاب باشم و اعماقِ تاریکِ وجودت را روشن کنم تا خنده را بر لبانت بنشانم. ✍️#رویا_⭐ابراهیمی         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی...

به تمنای وصالت شب و روز دل من فاصله را می تازد   و برای شب ظلمانی و سرد چلچراغی ز غزل می سازد   لبم از وسوسه ی یک بوسه خواب لب های تو را می بیند   غنچه ی نارس لب های تو را داس تیز لب من می چیند   محمد حسین عظیمی               از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان...

آسمان نیلگون از ما مگردان روی تو رُخ گرداندی ولی ..... " الماسِ" نابی داده ای ! محمد علی پسندیده [شجاع] رشت             از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر، داستان، رمان، دلنوشته، کتاب کودک، ترجمه...

خاطراتم را ورق میزد سرانگشتان باران بغض کالم ناگهان شد دست بر دامان باران وسعت دلتنگی ام دریا شد از سیلاب غمها لحظه هایم بستر آه اند در طغیان باران پر شده آغوش باز پنجره از هق هق من گونه هایم را نوازش می کند دستان باران مو به مو هی پرده بر میدارد از راز درونم گیسویم را مینوازد چنگ رقص افشان باران ردپاهای تو را هرچند باخود برد اما میچکد موسیقی یاد تو از دیوان باران چشم خود را بستم اما خویشتن داری نمی کرد بوسه میزد اشکهایم بر تن عریان باران طیبه عباسی" باران"      ...

هیاهو .... گلبرگهای یاس ابرک غم زده ی پاییزی این حصار کهنه ی بغض که مانده معلق در گلویِ اسمان ِشهر دامان عطشناک هوس تشنه ی  جرعه ای نوازش طوفانی عظیمی زده بر اندام تردِ زمین قی کرده هر چه را که بلعیده بود دیگر تماشایی نیست افق های نامتناهی بعد تو گردباد فراموشی خواب ِ  شیرین اطلسی ها را دزدیده اسب سر کش غرور شیهه می کشد ازدرد در دشت خیال و می چرد دامن سبز زمین را دست به پیشانی ام گذاشته افسونگری و‌ ِورد میخواند شاید این طلسم شوم‌ِ بخت سیاهم بشکند و رها شوم از سوز...