پایتخت شعر ایران

شب بود ، من بودم و ماه روی پلی که خسته از رد پای آدم ها همچنان استوار مانده بود ‌. آب روان بود و با کوله ای از امید به جلو حرکت می کرد . ابرها و ماه بر سر جای گیری در راس آسمان در مجادله بودند ؛ گاه پیروز این نبرد ماه بود و گاه ابر های تیره ی خسته . چشم از آسمان دزدیدم و به آب که با آرامش مسیرش را می رفت نگاه کردم ، کمی فکرم مشغول شد ؛ گذر آب از بین سنگ ها را به گذر عمر در بین تمام مشکلات...

چشمان‌خواب‌زده‌ام روی پای‌شب می‌خشکد تا دستان‌ساکتم را از تصویر هزار و‌ یک چهره‌روزگار کوتاه کند #پیمانه_گیلانی         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر، داستان، رمان، دلنوشته، کتاب کودک، ترجمه و تبدیل پایان‌نامه به کتاب است. شما هم...

نشد که وقت رفتنت روی تو را نظر کنم ز دیدن روی چو مه، نشد که من حذر کنم تنگِ دلم چو آدمی که دورِ از وطن، تنَش ز روزگارِ بی وفا چگونه من گذر کنم #فرزانه _جعفری         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان...

  دردها را گریه کن، اینجا سکوت است و سکون گریه ها را خنده کن ، لبخندهایی غرق خون آفرینش ،ساز ماندن، کوک در کوک زمین خواب خوش آرامشی باشد در این سوگ حزین بارها بر دوش و چشمی غرق اشک و غرق خون خاطراتی نانوشته، خلوتی سمت جنون سفره ای بی نان و خالی ،کودکی بی ردپا خواب خوش در این حوالی کم و گاهی در فنا یک زمین یک وسعت بی انتها اسمش وطن مهربانویی چنین آشفته ، آهویی ختن خاک از جنس طلا و کودکی پینه به دست وای بر آنان که آجر می کنند نانی که...

💫"پاییز زیبا" بازپاییز بردشت هاآغوش کشیده باز بر زمین، ابرپاییزی باران پاشیده بازفصل زیبای خزان آمده بازبردل عشاق ،شور وهیجان آمده بازدرختان تن عریان کرده اند بازپرستو هاقصدسفردرجهان کرده اند پاییز فصل عشق وشکوه است پاییز نشان باران برای دشت وکوه است پاییز نکاشته درخویش گل های اُرکیده اما دلربایی می کند با همین برگ های خشکیده پاییز برای عاشقان فصل عشق بازی است عاشق می دانددرپاییز چه رازی است پاییز بس زیباست در بوم نقاشی گرخواهی این زیبایی راباید اهل دل باشی پاییز زیبا،دلربایی می کندبرای  عاشقان عُریانی پاییز تفکری است برای عارفان چه کرده این پاییزکه محبوب دل...

«مهربانی» تا توانی مهربانی پیشه کن در کلام و حرف خود اندیشه کن عالمی را حرف خوش آباد کرد حرف زشت، چون خنجر است و کوه درد این زبان را می شود چون نیش کرد وز محبت کینه ها خاموش کرد می توان چون شبنمی بر گل نشست یا که موجی گشت، کشتی را شکست می توان همچون نسیمی بر رخ یاران خزید یا که طوفانی شد و مرگ آفرید می توان مخروبه ای آباد کرد یا که یک شهری پر از بیداد کرد می توان با دشنه ای زخمی نهاد یا که بر زخم دلی مرهم نهاد می توان...

پرسه می زدم غروب را با چشم هایی که در خود بهار داشت و مدام باران را به خیابان می کشاند خیابان عطر روزهای رفته بود عطر ساعت شش عصر که در ازدحام آدم ها بود اما گم نمی شد نمی دانستیم دوستت دارم در غبار شلوغی چهار راه ها گم خواهد شد همان جا دست بردیم در تقویم به شاخه ای رسیدیم که خشک شده بود و برگی زرد از کمر درختی جوانه می زد رویاقنبری✍       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و...

دومرغ عشق درون قفس باهم از عشق واسارت حرف می‌زدند ودرگوش هم آرام نجوا می کردند راستی آزادی، یارهایی، چه رنگیست؟ وآن‌ یکی به دیگری گفت؛ هرجا باهم باشیم همانجا آزادیست مهم این است که در دلهای هم زنده بمانیم وازادی به رنگ عشق ودلدادگیست پروانه فتحی مثل هیچکَس   🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹     من! آن درخت تنومند اما! زخم ِ بسیارخورده بر روی تنه جانم هستم ولی! اعتراف میکنم. تو زیباترین وعمیق ترین زخم کاری ریشه دواندهٔ در قلبم که بدون هیچ ترمیم و دوا هستی پروانه مثل هیچکَس         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات...

تابوت دختری تابوت دختری را بر دوش دارم که خودش را به جرم عشق سنگسار کرد قبل از آن که او را در بد نامترین گورستان شهر زنده به گور کنند قبل از آن که دستان کوچکش پرده های آبی آسمان را لمس و‌ گلدان های کوچک کنار پنجره اش را آب دهد قبل از آن که دیوار های اتاقش شاهد عاشقانه ترین رویا هایش و پرده های بی رنگش پر رنگ شود می ترسید پنجره را ببندت پنجره ی که هر روز مردی از کنار آن رد می‌شد و عطرش را در خلوت کوچه ها می پراگند می ترسید...