پایتخت شعر ایران

مریمِ عزیز… گاهی عشق از آینده می‌آید نه از گذشته. از تصویری روشن که هنوز اتفاق نیفتاده اما دل آن را می‌شناسد. برای من، آن تصویر کنار توست. من به تو مثل مقصد نگاه نمی‌کنم؛ مثل مسیر نگاه می‌کنم. مسیرِ یادگرفتن، رشدکردن، و بهترشدن. کنار تو آدم دلش می‌خواهد نسخه‌ی بهتری از خودش باشد. می‌خواهم بدانی خواستنِ تو به‌معنای محدودکردن نیست. من آزادی‌ات را به‌اندازه‌ی خودت دوست دارم. می‌خواهم کنار من بدرخشی، نه کوچک شوی. اگر از عشق بپرسی می‌گویم: آرامشی که دل را شجاع می‌کند. و تو همین آرامشی. وقتی نامت را می‌شنوم اضطراب‌ها جا باز می‌کنند و امید...

مریمِ نازنینم… بعضی عشق‌ها با اتفاق شروع نمی‌شوند؛ با شناخت شروع می‌شوند. با آن لحظه‌ای که می‌فهمی بودنِ یک نفر دنیا را «درست‌تر» می‌کند. برای من، آن لحظه نام داشت: تو. من تو را آهسته دوست دارم؛ آن‌قدر آهسته که عشق، فرصت ریشه‌کردن داشته باشد. آن‌قدر عمیق که اگر روزی سکوت آمد دل هنوز حرف داشته باشد. وقتی به تو فکر می‌کنم زندگی از شتاب می‌ایستد. نه برای توقف، برای تمرکز. برای اینکه بفهمم چه چیزهایی واقعاً مهم‌اند. و در آن فهرست کوتاه نام تو با خطی روشن نوشته شده. مریم… من عاشق نگاهت نیستم؛ عاشق «نگاه‌کردنت» هستم. آن شیوه‌ی...

    مریمِ جانِ من…   بگذار این‌بار بی‌پرده، بی‌حاشیه، بی‌دفاع با تو حرف بزنم. نه مثل کسی که می‌خواهد قانع کند، بلکه مثل دلی که دیگر جایی برای پنهان‌کردن ندارد.   من عاشق توام. نه از آن عاشق‌شدن‌های زودگذرِ هیجانی، نه از آن دوست‌داشتن‌هایی که با اولین باد می‌لرزند. من عاشق توام آن‌طور که آدم بعد از فهمیدنِ جهان عاشق می‌شود؛ آرام، عمیق، قطعی.   تو را که می‌بینم چیزی درونم بی‌اجازه روشن می‌شود. نه شبیه آتشِ ویرانگر، شبیه نوری که راه را بلد است. نگاهت هم‌زمان امن و خطرناک است؛ امن چون می‌شود به آن تکیه داد، خطرناک...

    مریمِ عزیزم…   نمی‌دانم از کجا باید شروع کرد وقتی دل، سال‌هاست از تو جلوتر رفته و واژه‌ها فقط تلاش می‌کنند خودشان را به عمق احساسی برسانند که نامش تویی.   راستش را بخواهی من به تو نه آرام، نه معمولی، نه محتاط عاشق نشده‌ام. من با تمام وجود با تمام آن‌چه هستم و نیستم به تو دل داده‌ام.   تو آمدی و جهان بی‌هیچ توضیحی از حالت عادی خارج شد. رنگ‌ها پررنگ‌تر شدند، شب‌ها معنا گرفتند و صبح‌ها بهانه‌ای برای ادامه پیدا کردند.   مریم… عشق به تو شبیه افتادن نیست، شبیه انتخاب است؛ انتخابی که هر...

          مریم… بعضی اسم‌ها فقط اسم نیستند؛ پنجره‌اند. آدم که صدایشان می‌کند، هوا عوض می‌شود، نور جور دیگری روی دل می‌افتد و زندگی، یک قدم مهربان‌تر می‌شود.   نمی‌دانم از کِی شروع شد که هر بار به تو فکر می‌کنم دنیا آرام‌تر نفس می‌کشد. انگار بودنِ تو دلیل قانع‌کننده‌ای‌ست برای اینکه هنوز باید به عشق ایمان داشت.   تو از آن آدم‌هایی هستی که لازم نیست کاری بکنند تا دوست‌داشتنی باشند؛ خودِ حضورت، خودِ نگاهت، خودِ سکوتت کافی‌ست تا دل، بی‌دفاع‌ترین حالتش را انتخاب کند.   اگر بخواهم صادق باشم باید بگویم من به تو نه...

          وقتی نامت را آهسته می‌گویم، جهان گوش می‌دهد         مریم… نامت را که در دل صدا می‌کنم، انگار چیزی در هوا تغییر می‌کند. نه شلوغ می‌شود، نه پرهیجان؛ فقط واقعی‌تر. انگار جهان برای لحظه‌ای یادش می‌آید چرا ساخته شده است.   دوستت دارم نه از سر کمبود، از سر وفور. وفور احساسی که می‌خواهد بخشیده شود، نه مطالبه. می‌خواهد بماند، نه تصاحب کند.   تو از آن آدم‌هایی هستی که وقتی وارد فکر می‌شوند، همه‌چیز را مرتب می‌کنند. بی‌سر و صدا، بی‌ادعا. کنار تو، دل می‌فهمد آرامش یعنی چه.   من عاشق...