پایتخت شعر ایران

علی می گویم و انگار الّا الله می گویم خدا را می ستایم از علی هرگاه می گویم بخوانید این غزل را بین اصحاب و لا الضّالین که دارم از صراط المستقیم از راه می گویم همیشه تا علی گفتم به یاد غربت افتادم چه آهی می کشم از صحبتت با چاه می گویم تمام عرشیان دور تو می گردند و تنهایی به اینجا می رسم قافیه ای با آه می گویم شبیه میثم تمار سر بر دار هم باشم برایت اشهد ان ولی الله می گویم تو را بعضی خدا خواندند و حق دارند اما من نمی گویم خدایی...

بهتر از آسیه و مریم و هاجر آفریدی فرق دارد فاطمه را جور دیگر آفریدی خواستی با فاطمه معنا شود آیات قرآن سوره‌های هل‌أتی و قدر و کوثر آفریدی در حقیقت ابر و باد و ماه و خورشید و فلک را هم برای حضرت زهرای اطهر آفریدی هیچ کس همتای زهرایت نمی آمد به دنیا عرش را گشتی و گشتی تا که حیدر آفریدی خواستی تا روز رستاخیز بی مادر نمانیم مادری محشر برای روز محشر آفریدی هر چه گل بود از بهشت آوردی و با آب کوثر مادر ما را تو با یاس معطر آفریدی بس که این بانو...