پایتخت شعر ایران

در اتاق ساکت اندیشه ام چشم می دوزم به راهی گنگ و دور عکس زیبای تو بر دیوار دل نقش می بندد شبیه کوهِ نور خاطراتت مثل موجی ناگهان ذهن من را غرق رویا می کند شوق دیدارت، اگرچه در خیال کودتایی تازه برپا می کند مثل  یک ماهی که در دستانِ موج بوسه بر آغوش دریا می زند پولک اندیشه ام بی اختیار دست بر گیسوی رویا می زند ناخدای ذهن، با دستِ خیال هرطرف می رفت تند و بی امان تا کمی آرام شد دریای دل؛ جان گرفتی مثل یک رنگین کمان مثل مروارید  در اعماق آب یا...