پایتخت شعر ایران

‍ ‍ مرا بغل کن ❣️ چگونه از نفس‌ام ساده دست بردارم قسم به جان عزیزت که دوستت دارم اجازه داده‌ام‌ات در وجود من باشی میان رشته‌‌‌کلام و درون افکارم برای این سرِ سنگین بیار بازویت که روی شانه‌ی مردانه‌ات سبکبارم به آسمان شب گیسوان یلدایم تلِ ستاره و سنجاقِ ماه می‌کارم بغل‌بغل ، رز و  آویشنی و بابونه برای عطر حضورت  دکان عطارم بساز در دلکم یک بهشت عشق‌آمیز که از جهنم نفرت، شَدید بیزارم مرا بغل کن و آتش به جان من انداز شبیه دفعه‌ی اول به سینه بفشارم #مهنازمحمودی ۷ خرداد ۱۴۰۳          ...

〰️ آدمک 〰️   از بهشت آمدیم  در بغلِ یک جزیره که خالی از سکنه‌ست یک نفر نیست منتظر ، غیر از قایق کهنه‌ای که در دهنه‌*ست جوجه‌ی اردکی که زیبا بود زشت شد ناگهان زمان بلوغ قصه‌های قشنگ آن ایام کشک بود و فریب بود و دروغ در میانسالگی ، میانه‌ی راه به رفیق و غریبه مشکوکیم ساز دلهایمان بدآهنگ است اندکی ناامید و ناکوکیم روسیاهانِ گیر در گره‌ایم هی مسیر و چراغ ، گم می‌شد حد و مرزی اگر سیاهی داشت در وجود کلاغ ، گم می‌شد با همه ، دشمن و غریبه‌ شدیم تا خدا را رفیق...