پایتخت شعر ایران

زخمم به غمی کز همه عالم به سرم ریخت انگار نمک را به تمام جگرم ریخت هربار به تصویر تو خیره شدم از دور جز اشک فقط خون زدو چشمان ترم ریخت پروازکنان از قفس خانه پریدم انگار که با بال زدن بال و پرم ریخت باید که دلم را به سزایش برسانم صدبار، از آن قطره که در گوش کرم ریخت ای دل که بدهکار منو و عمر گرانی آن یار به جز غم به سرت نیشکرم ریخت!!؟ طاهره عسکریان         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور...