پایتخت شعر ایران

گذرِ شب از هر چه بگذرم، از شب نمی‌توانم بگذرم. شب، همان‌جاست... نشسته میان نبضم و نفس می‌کشد جای من. شب‌هایم پر از توست، پر از سکوتی که صدایت را حفظ کرده. چهره‌ات در آینه‌ی تاریک پنجره هر شب صف می‌کشد رو‌به‌رویم. رفتارت در چشمانم شنا می‌کند مثل قایقی بی‌ساحل که نمی‌خواهد پهلو بگیرد. کابوس‌هایم، قربانی قد کشیدنِ حضورت‌اند، می‌آیی، در تاریکی می‌روی و باز برمی‌گردی. می‌خواهم نبینمت، اما چشم‌هایم را اشغال کرده‌ای. می‌خواهم نیایی، نباشی، تمام شوی... اما نمی‌گذاری. تا کِی؟! تا کِی می‌خواهی روحِ خسته‌ام را از کالبدش بیرون بکشی با دست‌هایی که حتی خواب هم از آن‌ها...

رفت؛ که روشنایی ببخشد به روزِ تار که زخم های درختانِ جنگل را ببند که پاک کند زمین را که برچیند علف های هرز را و برای فرو رفتگی های چهره‌ی ماه، التیام شود. که جَلا بدهد بر آسمان که ندایِ آمدن بخواند بر کهکشان که بشویَد، غبار و آلودگیِ ابرها را رفت؛ که رکاب بزند تا مزرعه‌ی آفتابگردان که لاکِ سرخ بکشد بر سرِ گندم زار و بافتِ گیسوانش را بشِکافد در باد! رفت؛ رفت و دور شد آنقدر که به ارمغان بیاورد استشمامِ تنفسِ طلوعِ آفتاب را !.. 🌹🌹 با تو ستارگان در نهایتِ این شبِ تیره و...