پایتخت شعر ایران

چه می شد چشمهای تو،نوشتن را بلد بودند چه می شد خنده های تو،برایم تا ابد بودند برایت شعر می خواندم،برایم ناز می کردی کتاب فال حافظ را،برایم باز می کردی و میخواندی برای من،تو از آن مرد شیرازی که افکار پر از غم را،کمی مشغول خود سازی ولی افسوس درآمد،غلط آن فال های من و اینگونه پر از غم شد،تمام سال های من خداوندا تو بر پا کن،کلاس درس و مکتب را من از چشم سیاهش باز میسازم مرکب را بیاموز عشق من امروز،درس آب و بابایت که پُر هرگز نمیگردد،برایم لحظه ای جایت سید مهدی ربانی فر  ...