پایتخت شعر ایران

صدای قلب پنجره به ضرب زور می رسد کنار پرده می رود به سر سرور می رسد غبار غمزه می زند خیال خاک خفته را خمیرِ ترشِ ترس از سر تنور می رسد برای ذبح شایعه به صید احتیاج نیست شکارهای آهن از دیار دور می رسد شنیده می شود صدای پچ پچ کلاغها خبر به آشیانه ها  از آب گور می رسد شکوفه های نازنین اگر به خواب رفته اند چه جای غصه باغبان خودش حضور می رسد بگو به صاحب الزمان فقط تویی امانمان به وقت ظلم از آسمان نوید نور می رسد بزن به سیم‌ آخرت بخوان...

دوستت دارم ودل ازعشق تو سرشار است..‌ چه کنم که قلب تو ازگله ها بسیاراست.. از یک طرف دوری تو ازطرفی عشق وجنون.. یارب این بارٍ غمم را چه کسی غمخوار است.... فاطمه مقدم         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما...

کوفیان را عهد و پیمان نیست از عهد قدیم لعن و نفرین گشته اند همچو شیطان رجیم آه و واویلا بگو بر دل سبط نبی دست و پایش را زدند قاسم طفل صبی باز گویم از شریعه یا که از جریان مشک چون رقیه جوید آب و چشمهایش غرق اشک کودک شش ماهه را می زند از دور تیر از دل خونین مادر خیزد آه و صد نفیر نینوا اشفته شد صبر زینب تا کجا ؟! هم دلش سوی شریعه هم نگاهش با خدا دشت می سوزد به خود ، شاهد کین، نینوا مقتل پیر و جوان شد ، حاصل...

از عشق تو لبریزم  ای‌خوبتر از خوبم در هجر تو رنجورم ای هم تن و هم روحم با بوسه‌‌ی شیرینی دعوت کنی‌ام یا نه؟ یک شب در آغوشت جا می‌دهی‌ام یا نه؟ جان تو و افسونت عاشق تو شدی یا من؟ از درد و غم دوری دلتنگ تو شدی یا من؟ گفتی که تو را از جان من دوستت‌ترت دارم از جان و جهانم بین، من دوست‌ترت دارم بازی فلک بود این یا طالع و تقدیرم عشق نه‌ به فرجامم بستی به زنجیرم رفت و دگرم نامد قلبی که به تو دادم همصحبت غم گشتم تدبیر چنین دیدم افسانه مرادی...

در شهر تنهایی من غم یکه تاز است سجاده بگشوده دلم وقت نماز است دلواپس فردای بی شادی نشستم تنها خدای مهربانم چاره ساز است یک آسمان یخ زده بی بارش عشق طوفان غم ارباب صاحب امتیاز است در یک کفه شهری که افسرده است از درد در آن کفه با بی کسی ها همطراز است از این ستون تا آن ستون گاهی هرج نیست وقتی که بن بست جهان راهی دراز است باید دخیل زندگیها را ببندیم بر آن درختی که همیشه سرفراز است تنها شراب عشق و موسیقی  برایم در شهر افسرده انیس و دلنواز است #مهساپارس فر...

موسیقی عشق دستانت را در دستانم حلقه کن چرا که انگشتانت نقشه جهان عشق را بر من مکشوف ساخت. در دنیایی که ابتذال و هوسرانی مبدل به امری مرسوم شده و واگذاری تن به بهایی ناچیز شعار دوران گشته است، من در هجوم تنهایی و دلتنگی خویش روح تو را با روح خود یگانه ساختم و آنرا در آغوش کشیدم. اگر گناهی مرتکب شدم که دست شوق را به سویت دراز کردم خداوند مرا ببخشد چرا که من نه فرشته ای مقرب درگاه الهی و نه پیامبری معصوم هستم. یاسین عقیلی           از قلم تا جاودانگی......

دقت کرده‌ای وقتی لاک می‌زنیم مقداری انگشتانمان لاکی می‌شود و ما با کمک انگشت شصت پاکش می‌کنیم. انگشت مادر یا همان شصت حتی اگر لاک خودش خراب و پاک شود باز هم بقیه انگشتان را پاک و تمیز و زیبا می‌کند، یاد مادری افتاده‌ام که از خودش و جوانی‌اش گذشته از آینده‌اش و.... اما بازهم بچه‌هایش را بزرگ می‌کند و خودش را خوشبخت جلوه می‌دهد. مانند انگشت شصت، زیبایی خودش برایش اهمیت ندارد، فقط زیبایی و خوشبختی فرزندش برایش مهم است. دیده‌اید وقتی انگشت اشاره ناخنش می‌شکند کار آنچنانی نمی‌تواند انجام دهد برای پاک کردن لاک‌های روی ناخن، اما انگشت...

بی‌خبر از دل شدی؛ با دلِ من یار باش همچو رفیقی که در لحظه ی دشوار باش در طلبِ روی دوست ، جان بفدایش نما ناز و ادایش به شوق ؛ باز خریدار باش عشق اگر رو کند ؛ از همه کس برتری در رهِ عشق و جنون ؛ فارغِ هر کار باش گر برود جان ز تن ؛ در رهِ وصل نگار جان به چه ارزد ؟ به هیچ؛ طالبِ دیدار باش سخت گذر می کند ، لحظه ی تنهائی‌ام ای نَفَس‌ات چون طبیب ؛ جانب بیمار باش دل ؛ همه دردِ خودش ؛ را به تو ابراز کرد...

  خواستم از عشق بگویم، کم آوردم .. لطافت بگویم، کم آوردم .. ماندم چه بگویم که وصف حال تو را کند؛ آخر احساس من به تو، «بوسیدنی» است!.. «دیدنی» نیست؛ دلهای ما به هم نزدیک است و دل به دل راه داشتن یعنی همین خلاصه ی «من» و «تو»!! دیگر غصه نخور؛ «غصه»، همینطوری هم با آن هیبتش دارد ما را می‌خورد؛ تو، آن را به حال خودش بگذار .. مادامیکه یاد گرفتی چیزی را به وقتش رها کنی، بالغ شده ای؛ میشود روی حرفهایت حساب کرد .. نگران از دست دادنشان نباش؛ خودشان بعد از رهایی ات، بازمی‌گردند؛...

ماجرا برمی‌گردد به همان روزی که دو قلوهای آبنباتی‌اش به مردمک‌های لرزان چشمانم گره خورد. عابری بود برای خیابان؛ عزرائیلی برای نفس‌های منظم من! همان لحظه چیزی بیخ گلویم را چسبید و ضربان قلبم به طرز عجیبی بالا رفت. آن روز نمی‌دانستم مشکل کجاست. گفتم شاید سرما خورده‌ام یا... یا شاید هم از زیبایی او به وجد آمدم، نمی‌دانستم. امروز وقتی از جلوی دکان حاج محمود گذشتم، دوباره همان حس سرماخوردگی به سراغم آمد. همان‌جا فهمیدم که این نمی‌تواند سرماخوردگی باشد، چیزی فراتر از این حرف‌هاست. جالب این است که از غرق شدن در شبِ نگاهش وحشت‌دارم، هیچ‌وقت نمی‌توانم به...