پایتخت شعر ایران

شاعری در مرز جنون و حقیقت نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول انتشارات بین المللی حوزه مشق تاریخ ادبیات ایران، سرشار از نام‌های بزرگ و درخشان است که هر کدام با سبک و نگاه منحصربه‌فرد خود، نقشی ماندگار در فرهنگ و هنر این مرز و بوم داشته‌اند. یکی از این چهره‌ها، کمال‌الدین وحشی بافقی، شاعری است که با سروده‌های سوزناک و دل‌نواز خود، نه‌تنها جایگاهی ویژه در ادبیات فارسی به دست آورده، بلکه روح و جان انسان را به عمق‌ترین لایه‌های درد و عشق فرو می‌برد. او، با اشعار جان‌سوزش، مخاطبان را به جهانی متفاوت از احساسات و حالات بشری...

شکستن حصر آبادان: آغازگر فصل جدیدی در دفاع مقدس نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول انتشارات بین المللی حوزه مشق عملیات ثامن‌الائمه (ع) به عنوان نخستین عملیات از مجموعه عملیات‌های بزرگ دفاع مقدس، تحولی اساسی در روند جنگ ایران و عراق به شمار می‌رود. این عملیات با فرمان تاریخی امام خمینی (ره) مبنی بر شکستن حصر آبادان، در پنجم مهرماه ۱۳۶۰ آغاز شد و نه تنها روحیه رزمندگان را تقویت کرد، بلکه سرآغازی برای موفقیت‌های آتی در میدان نبرد بود. آبادان، با موقعیت جغرافیایی خاص خود و نزدیکی به خلیج فارس، از دیرباز به عنوان یکی از مراکز صنعتی و...

دیگر اهمیتی ندارد؛ کجا هست و چه میکند.. زمانی به خاطر ترک خوردن پوست دستش، دنیا را به آتش می‌کشیدم اما حال مهم نیست کجاست و چه میکند.. مادامیکه پایش میلغزید و اندر خم کوچه ی تنهایی، آواز سر میداد دلم میخواست صدایش را قاب بگیرم و بزنم سینه ی دیوار به پاس اینکه فقط خوانده برای معشوقه اش؛ اما حال حاضر نیستم حتی بدانم صدایش، بالا می آید یا نه .. اصلا توان نفس کشیدن دارد یا نه..دیگر اهمیتی ندارد ... دنیایی را پشت پا زدم تا پشتش بمانم و بماند، اما حال حتی نمیخواهم بدانم دنیایی دارد یا...

منم فرزند ایران به نام ایزد منان تمام روز درمعدن تلاش کردید وخسته شدین و روز، وشب از زنانتون ، وبچه هاتون دوربودین، چه زحمت هایی که برای ساخت معدن انجام دادید سخت است برای همسرانتون وبچه هاتون که دیگر آن هارا نمی بینید من برای ایرانم ناراحت هستم که چه بزرگوارانی از دست می روند و جان می دهند و پرپر می شوندبرای مادر ، و پدر سخت است که بچه اش رابامشقت بزرگ کند بعد ببیند فرزند جوانش جلوی خودش پرپرمی شوند واقعا سخت است غم از دست دادن شما بزرگواران ملت ایران را داغدار کرده است. تسلیت...

ماهِ شوق و فصلِ پائیزست ، مهر ماهِ درس و مشق و تکلیفست ، مهر گاه شعر و گاه شور و .... گاه ، عشق ماه وصل و دوری از کینست ، مهر ! محمد علی پسندیده [شجاع] - رشت           خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر، داستان، رمان، دلنوشته، کتاب کودک، ترجمه و تبدیل پایان‌نامه به کتاب است. شما هم اگر رویایی در سر دارید، با ما در تماس باشید: 09191570936 09393353009 https://hozeyemashgh.ir انتشارات حوزه مشق؛ جایی برای رویش، قلم و جاودانگی

من با احساسم زندگی میکنم لحظه به لحظه ی زندگی را نفس میکشم با شعرهایم عاشقانه هایی میسازم از جنس ناب برای حس کردن بوسیدن فقط خواهانش را میخواهم واژه هایم را هدر نمیدهم برای رهگذرهای بی احساس که در کوچه های سرد در کمینند برای تصاحب تکه تکه های قلبم آری اواژه های من در حرکتند زمان و مکان نمیشناسند از خاک تا عرش واژه ها را در دست میگیرم تا زیباترینش را کنار بگذارم برای وصف تو و از آن جمله ای بسازم که عشق را لایق باشد برای سیراب ساختن و لبریز شدن به وقت دلتنگی این...

دوباره پاییز 🎼🎼🎼🎼 لبریزعشق بود پاییز ومن تهی از تمام بودنها خیال تو قدم زدن درشهر باران می طلبید ودل من تورا درزیرترنم باران چقدر دلم می‌خواهد زیر باران پاییزی بجای خیال دستت را بگیرم فریاد بزنم دلتنگتم ،دوستت دارم 🎼🎼🎼 پاییزجان آمدی ودلم بیقرارشد دلتنگی هایم باز، تکرار شد پاییز🍂🍂🍂🎼🎼🎼 ملودی عشق پاییز، تمام خاطرات بیدار شده درگذر زمان برای غزل‌های عاشقانه‌اش از خاطرات خوبمان ردیف و قافیه بسازیم #فرحناز_مولایی •┈••𓋜•🍂✾🍂•𓋜••┈•         خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر، داستان، رمان، دلنوشته، کتاب کودک، ترجمه و تبدیل پایان‌نامه به کتاب است. شما هم اگر رویایی در سر...

پاهایم میل رفتن دارند به کجایش را نمی‌دانم اما از ماندن خسته‌اند می‌روم تا انتهای سیاهی‌ها آنجا که هیچ باشدُ سکوت آنجا که معنای زندگی، لبخندِ تلخِ روی صورتم نباشد آنجا که زیستن را نه نشانه‌های حیات، که رهایی روح می‌دادند پیله‌ای تنیده به دورم درونم فریادهاست و محکوم‌ به سکوتم از نقاب‌های تکراری خسته‌ام فریاد می‌کشم خستگی‌ام را من از سکوت خسته‌ام هرشب "منی" راملاقات می‌کنم بی‌شباهت به "من" بیزارم از سیاهی‌ها و سکوتِ شب بیزارم از این اتاقِ تاریک بیزارم از این بَسترِ دنجِ اَمن که خیال را ناممکن می‌کند آخرین چراغِ خاموش، اتاق مرگ را روشن می‌کند...

بادها فقط رسالت داشتند به گرده افشانی گل‌ها دامن بزنند و آبروی ریخته شده درخت‌ها را جارو اما همیشه بی‌پناهی کاغذهای مچاله شده را رفتگرهایی می‌فهمند که با صدای بلند ترانه‌ای از هایده می‌خوانند و سلام می‌کنند به کودکانی که با پاهای برهنه، کوچه‌ها را می‌دوند می‌دوند می‌دوند و هیچ کجای زندگی‌شان اندوه برهنگی امروزشان را از یاد نمی‌برد سلام ای خیابان‌هایی که اخته‌گی‌تان را از کلاغ‌ها جار زده‌اند ای بوق‌های یکسره و پشت سر هم ای چراغ‌های قرمز که سلانه سلانه کودکان فال به دست را هدایت می‌کنید ای خانه‌هایی که زنان حبس شده را در آغوش گرفته‌اید من...

چشمانم را می‌بندم و خودم را روی لبه‌یِ تیغی که در راهرویی طویل و تاریک قرار دارد، تجسّم می‌کنم نمی‌دانم چرا، هرچه می‌روم به انتها نمی‌رسم انگار این دخمه‌یِ تنگ و تاریک، انتهایی ندارد پاهایم دیگر توان ایستادن ندارند خونی که از کف پایم به جریان افتاده تمامِ، تاروپودِ وجودم را از من گرفته نمی‌دانم چرا دیگر سوزشی در کف پایم حس نمی‌کنم همانند سوزشی که به جان و دلم افتاده بود؛ شاید چون به هیچِ مطلق رسیدم، هیچ در برابر این دنیا و این راهرو... کاش توان داشتم این دیوارها را بشکافم، کاش می‌توانستم یک‌بار دیگر نور آسمان را...