پایتخت شعر ایران

«زمستانِ مامان خمار» نه، زمستان نبود… زمستان، پس از او آغاز شد؛ وقتی که «مادربزرگم، خمار بانو» کفش‌هایش را از خاک برکشید و با پروازِ فرشتگان هم‌آواز شد. آن‌گاه، سکوت بر خانه نشست. و قفسهٔ سینهٔ ما از فریادِ اشک‌هایی که در خود ریختیم، ترک برداشت. دلخوشی‌های قدیمی خانه، همچون شمع‌های پُک‌خورده، یکی یکی خاموش شدند. هر غروب، دلتنگی را چون خنجری یخ‌زده در سینه‌ام می‌نشاند. کاش باز می‌گشت و مهمان خانه ما می‌شد؛ جانمازِ گُل‌دارش را باز می‌گستراند، در گوشهٔ دنج خانه، تخت‌خوابی برای قصه‌های بی‌پایانش، و بقچه‌اش، گُلِ سرسبدِ خانه می‌ماند. تسبیحِ همیشه‌گردانِ میان انگشتانش، ذکرِ آرامش می‌سرایَد...

ایران  تا ابد می‌ماند این روزها نام ایران فقط نام یک سرزمین روی نقشه نیست؛ بیشتر شبیه یک «موضع» است. موضعی میان هیاهوی جهانی که هر روز صف تازه‌ای از فشارها و دشمنی‌ها می‌چیند. گویی این کشور را نه با کوه و دشت و شهرهایش، که با فعلِ «ایستادن» باید تعریف کرد. دنیا تندتر از همیشه می‌چرخد؛ قدرت‌ها جای خود را عوض می‌کنند، پیمان‌ها بسته و شکسته می‌شوند، و منافع، اخلاق را کنار می‌زنند. در این میان، بعضی ملت‌ها ترجیح می‌دهند در سایه بایستند تا آسیب نبینند. اما ایران سال‌هاست راه دیگری را انتخاب کرده؛ راهی که راحت نیست، اما...