پایتخت شعر ایران

گیر کرده‌ام در دوراهیِ زندگی مغزم مرا فرو برده این سو و آن سو... میانِ سیاه و سپید درجا می‌زنم و از بودن خسته‌ام شاید نوری از شکافِ تاریکی راهی نشانم دهد محسنة عزيز عرب       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما...

«قلب من» قلب من گویی شکست از بار غم، درمان نشد در نگاه سرد شب، لبخند من پنهان نشد اشک در چشمان من چون رود جاری شد، ولی درد در جانم نشست و لحظه‌ای آسان نشد در شبِ بی‌ماهِ هجران، شوق دیدارم گریخت هرچه فریاد از دلم برخاست، جز طوفان نشد سایه‌ی اندوه افتاد از غمت بر روح من هرچه کردم تا رها گردم، ولی امکان نشد سینه‌ام چون کوه خاموشی، پر از فریاد بود بعدِ تو  در قلب من آوازی از  وجدان نشد در حصار سرد تنهایی، دلم پژمرده شد نه امیدی، نه نگاهی، هیچ‌کس درمان نشد گوش‌هایم خسته...

(موسیقی عشق) از میان لرزش سیمهای ساز قلبم و گسترش پرتو نگاه تو گام موسیقی عشق آفریده میشود، چنان که با نواختن آن اصواتی دل نشین به گوش میرسد، و رنگهایی هماهنگ پدیدار میشود و شورِ شاعرانه ای درونم نقش می بندد، که رنگهای منشور و رنگین کمانی را به وجود می آورد رنگها همه از آبی چشمان تو سرچشمه میگیرند و محفل عاشقانه ای در قلبم نمایان میشود. ✍️#رویا_⭐ابراهیمی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن...

آفتاب سوزان خوزستان، مثل آتشی بر جان می‌نشست، ولی دل‌های ما بچه‌ها از گرمای بازی و خنده، داغ‌تر بود. من، دختری جنوبی، ریشه در خاک اهواز داشتم. خانه‌مان ویلایی و با حیاطی بزرگ که برای ما دنیایی بود. جلوی در، با همبازی‌هایم دختران زیبا، خاله بازی می‌کردیم. عروسک‌ها مهمان خانه‌مان می‌شدند و ما با لهجه غلیظ جنوبی، برایشان چای خیالی می‌ریختیم و با گِل و خاک غذا می‌پختیم و قصه می‌گفتیم. با پسرهای همسایه، دل به دریای فوتبال می‌زدیم. آفتاب چنان می‌تابید که آسفالت سیاه زمین، زیر پاهایمان می‌سوخت. دمپایی‌های پلاستیکی‌مان، سپر محافظی نبودند. با هر زمین خوردن، زانوهایمان زخمی...

امشب میخوام از چشم هایت بگویم از رنگشون رنگی بی نظیر در تمام سالهای زندگی ام ، هیچ رنگی به این زیبایی ندیده بودم از زمانی از رنگ قهوه ای خوشم اومد که با چشمهات اشنا شدم تصورکن یک مردمک قهوه ای با اون همه نقش و  نگار قشنگ که وسطش یک قرنیه مشکی میبینی که از بقیه قرنیه ها  قشنگ تر و متمایز تره …. می دانی چرا؟چون بزرگتر از حالت عادی هستن !  و یک جلوه بی نظیر به این چشمهایت  داده میدونی چی میگم؟این جلوه مثل اهمیت یک کلمست که داخل پرانتز قرار گرفته… علیرضا دهقانی پور...

زندگی پر از چالش‌ها و فرصت‌هاست، و هر یک از ما داستانی منحصر به فرد داریم. هدف و رویاهای ما مانند ستاره‌هایی در آسمان هستند که به ما راه را نشان می‌دهند. برای رسیدن به این ستاره‌ها، نیاز به اراده و تلاش داریم. تعیین هدف نه تنها به ما انگیزه می‌دهد، بلکه به ما یادآوری می‌کند که هر قدمی که برمی‌داریم، ما را به آرزوهایمان نزدیک‌تر می‌کند. فراموش نکنید که هر شکست، درسی است که ما را قوی‌تر می‌کند. به جای ترس از شکست، باید آن را فرصتی برای رشد ببینیم. رویاهایتان را دنبال کنید، حتی اگر مسیر دشوار باشد....

آرزوها گم شدند با خاطراتی بر دلم کس نداند چه گذشته در جوانی بردلم هجر مادر ناز فرزند هم مرا داد به باد سرگذشتم را نوشتند آه سوزان بر دلم مدرس /فرهیخته/شاعر سرکارخانم #المیرا_پناهی_درین‌کبود       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما شامل...

ترس از نگهت دارم در این شب سودایی ترخیص کنم دل را مادام که با مایی ؟ در گمرگ لبهایت کالای پر از رازم تایید کنی کالا در بزم اهورایی ؟ مغشوش نکرده ام هر تکه ی قلبم را بنچاق کن این دل را در عرصه ی شیدایی از عهد قدیم است و میراث خور حوا گنجینه ی قارون و ویرانه ی لیلایی بر ملک سلیمانش حاکم شده ای جانا فرمانبر تو گشته ، مقهور و توانایی سبحانک إلا أنت ، سبحانک إلا أنت چرخنده ی این عالم ، تو مالک دنیایی #آتشکـــــــــده #یاسمن بدری     از رامشیر خطه...

«نقاب عادت» در ازدحامِ روزهای سوت و کور، در خود می‌کاوم، فرورفته در خویش، و باز می‌نگرم به مسیرِ رفته ام به زخم‌هایی که جانم را شکافتند؛ لبخندهایم همه نقاب بودند بر چهره‌ی دردمندِ حقیقت. زندگی، رفیقِ نیمه‌راه بود، با کسانی خندیدم که در خلوتِ تاریک، داستانِ سیاهِ مرا به گوشِ شهر زمزمه کردند آهسته. دیگر از آن دلتنگیِ دیرین، نشانی نیست، نه حرفی هست برای شرحِ آن همه آشوب. دریافتم که گاه، سکوت هزاران واژه را در خود، محو می‌سازد، و سنگین‌تر از هر فریادی، فرو می‌افتد. اینک، قلبم دیگر، صاف و ساده نیست، اشکی نخواهم ریخت به هنگام...

کجا را نگاه می‌کنی؟ من اینجا هستم کنار تو، تا کجا می‌خواهی تن خسته‌ام را بکشانی؟ من دیگر طاقت بغض‌های بی‌دلیل را ندارم، طاقت شب‌هایی که در سکوت، فقط صدای دلم را می‌شنوم و تو را نمی‌یابم... می‌دانم، می‌دانم که همیشه بوده‌ای، اما بگذار گاهی من هم کودک شوم، قهر کنم، بغض کنم، ناز کنم برای آغوشت... بگذار بگویم که خسته‌ام، حتی اگر دلم بداند که تو تنها پناه واقعی منی. ببین... این اشک‌ها فقط برای تو جاری‌ست، که اگر غیر از تو بود، اینهمه سال دوام نمی‌آوردم. ببین چقدر با تو حرف دارم، چقدر حرف‌هایی که هیچ‌کس نشنید، ولی...