پایتخت شعر ایران

ای ماه غمت را به جان خریده ام از تمام دنیا دگر بریده ام قسم به جانت از این زمانه  ، به جان رسیده ام برای تو من ، شبیه علی نه ولی به جای چاه قسم به جانت که ماه خرید ه ام ندیدی هرگز من از غم تو در این اسارت  به جان رسیده ام کجایی ! کجایی! نگو که خطا بوده این آشنایی تو در خاک و این شد نهایت جدایی فاطمه پورامیر رزداری       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و...

(روحِ خاموش) برای خودمان چشمانی آرزو کردم، که نشانه های عشق را در ظلمات جهان ببیند گوشی که نجواهای عاشقانه را، حتی در بیهوشی بشنود زبانی که جز، صداقت و وفاداری به عشق سخن نگوید روحی که ما را از خاموشی خویش بیرون کشد بیا از آنچه ما را در بند کشیده سخن بگوییم... ✍️#رویا_⭐ابراهیمی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم....

افتاده روی دوشِ نَفَس، بارِ نیستی عمری‌ست مانده‌ایم بدهکارِ نیستی دل بافت طرح و نقشِ هزار آرزو، ولی نقشِ بر آب شد همه بر دارِ نیستی پُشتش به خاکِ بی‌خبری گرم می‌شود هر کس که تکیه کرد به دیوارِ نیستی دلتنگِ خاک مبدأ و با یک جهان سؤال یک‌روز می‌رویم به دیدارِ نیستی از خاک آفریده و در گریه گِل شدیم شد خاکِ ما مصالحِ معمارِ نیستی ▪️ گنجینه‌ای نفیس پُر از استخوان و روح ما خاک می‌خوریم در انبارِ نیستی... #محمد_شریف       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور...

ای داد که میسوزم و فریاد رسی نیست این سینه پراز حسرت و راهِ نفسی نیست آزادیِ مشروطِ جهان حکمِ عذاب است این وسعت دنیا به نظر جز قفسی نیست از بس که نقاب از پیِ هم خورده به صورت هیچ آیِنه مشتاق به تصویر کسی نیست غارتگرِ دنیا همه را برده و انسان خوابیده و آگاه ز بانگ جرسی نیست تا مقصدِ آرامش ما راهه درازیست همراه که بسیار ولی همنفسی نیست دنیا به گمانِ همگان یک گل زیباست در چشم من اما که به جز خار و خسی نیست این رقصِ پر از شورِ اجل روح نوازست بوسیدنِ...

علی می گویم و انگار الّا الله می گویم خدا را می ستایم از علی هرگاه می گویم بخوانید این غزل را بین اصحاب و لا الضّالین که دارم از صراط المستقیم از راه می گویم همیشه تا علی گفتم به یاد غربت افتادم چه آهی می کشم از صحبتت با چاه می گویم تمام عرشیان دور تو می گردند و تنهایی به اینجا می رسم قافیه ای با آه می گویم شبیه میثم تمار سر بر دار هم باشم برایت اشهد ان ولی الله می گویم تو را بعضی خدا خواندند و حق دارند اما من نمی گویم خدایی...

بافنده شب های خیالم تو کجایی؟ ای آمدنت فعل محالم تو کجایی؟ دلتنگ ترین آدم این شهر شدم من دلتنگیِ  هر آخر سالم تو کجایی؟ دل سنگی تو شُهره شَهرم شده بانو ای سنگ ترین آدم عالم تو کجایی؟ زندانی و محبوس به فقدان توأم من من زندگی رو به  زوالم تو کجایی؟ در  باغچه  قلبم  اگر  ریشه  دواندی ای  ریشه  عاری ز نهالم  تو کجایی؟ این شال که برگردنم از عشق تو افتاد غمها شده بر گردن و شالم تو کجایی؟ دیوانه شدم،خسته شدم،درد شدم من من با تو فقط رو به روالم تو کجایی؟ #چاورش_محمد      ...

سرم از لابه لای لاشه ها روی میز  پرت می شود استخوان هایم کلمه می شوند و دهانم را قورت می دهند تکرار کلمات را از پس پنهانی تنی روی صورتم میکشم انتها را به  تقویم قسم میدهم و سایه ها از بحران عجیب تاریخ دست به دست روی خاک می افتند خودم را به خورشید و دلم را روی طناب رو به ابرها تکان می دهم با خود میجنگم و عزادار سکوتی می شوم که لاشه ام را روی میز پرت کرده است . #ایلیا #معصومه قوامی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق...