پایتخت شعر ایران

آری به زندگی عادی برگشته ام مثل طبلی پس از عاشورا مثل تهران بعد از جنگ مثل مادری از قبرستان قرار بعدی بگو کجا بایستم تجریش دیگر جای انتظار نیست ༺༺༺༺༻༻༻༻ می ایستم بوی مردار می  آید کرکس کوه های بلند بوی جنازه ام کی تو را بر می‌گرداند؟! ༺༺༺༺༻༻༻༻ آگاهانه فاصله را.. انتخاب می کند هر روز و من بی آنکه انتخاب کرده باشم نا آگاهانه دلم هر روز تنگ تر می شود جمع این دو ضد کی و کجا میسر میشود که این چنین امیدوار مانده است دلم؟ ༺༺༺༺༻༻༻༻ می ترسم انگشت هایم را برای شمردن سال‌های رفتنت...

"خواهم ز چنگ حادثه بگریزم ای وای من که پای فرارم نیست" در برگ ریز حادثه وقتی که شب خنجرش را آهیخته کرد وروز را مثله نمود حنجره ی بلورین آن نازنین خنیاگر بی بدیل به خاموشی نشست. برای مردی که زندگی اش را وشیره جانش را قطره قطره از گلوی بلورینش  شبنم وار به پای همتبارانی ریخت که سالهای سال (تی به ره) کسی بودند که غم ها ،حرمان ها وشادی ها وحتی آرمان‌های آنهارا در گوش زاگرس سخاوتمندانه به نجوا در آورد سخن گفتن آسان نیست. آ بهمن را می گویم که بیش از نیم قرن تلاش مجدانه...