پایتخت شعر ایران

معرفی کتاب: حضرت ماه   نویسنده: رضا افشاری     نگاشته ای ادبی اشعاری دلی با مضامین عاشقانه گاه معشوق زمینی و بسیار؛ الهی با نمودی آسمانی و تقدیم به همه ی شما قلب های آسمانی شب چراغ زمین: " حضرت ماه "         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان...

دیدن چشم تو آغاز پریشانی شد آیتی بود که منجر به مسلمانی شد دل چنان شهر بم از خشت بنا شد کم کم نظرت باعث ویران شدنی آنی شد دوش زان خمره ی پر باده شرابم دادند جای زایل شدن عقل فراوانی شد بر دل مرده ای انداخت نظر از سر مهر زنده از معجز آن  چهره ی روحانی شد زلف حایل شده را پس زد و رویش دیدم شهر دل روشن از آن  طلعت نورانی شد بوسه باران شد و لب بر لب معشوق افتاد حالم آنگونه  که می دانم و می دانی شد بانی خیر شدن عین ثواب...

بگذار در آغوش شب بمانم ای ماه من ستاره به ستاره دل‌تنگی‌ات را خوشه‌چین کرده‌ام از هر نگاهت، شعری چیده‌ام چشمانت آرامش نیلوفر و صدایت، ترانه ای زیبا بگذار در گوش مهتاب بگویم چقدر بی‌تو تمام این شب‌ها بی‌قرارم .... مرکا.ص       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت...

باد می آورد خیال تورا به شهر وصال من نقش می‌زند خیال تو درکوچه باغ من دل آه میکشد دمادمی پس ازغروب ماه پرسه می‌زند به شبی سوی باغ من آن چشم فریبا شکند چین زلف تو ای ماه من تو رسی کوچه باغ هر لحظه شکوه تو‌مرا مست می‌کند دیوانه منم خنده کنم ماه چاه من دل آرزو کند آن چشمه‌ی امید ایکاش!تو رسی کوی باغ من   فرحنازمولایی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن...

وقتی که مُردم، ای عزیزترینم! برایم شعری غمگین مخوان؛ بر گورم گُلی نگذار و سروِ سایه‌گستری کنار سرم نکار. بگذار چمن سبز بر مزار من از شبنم و باران خیس شود؛ اگر خواستی به یادم آور، و اگر خواستی هم فراموش کن. نه سایه‌ای را خواهم دید، نه بارانی را حس خواهم کرد؛ و نه آواز شباهنگی را خواهم شنید که انگار با دردی در سینه می‌خواند. و در رؤیایی بی‌سپیده‌دم، بدون لحظه‌ی غروب، شاید به یاد تو باشم، و شاید نیز فراموشت کنم. مرگ برای او یک آغاز بود اما در ذهن عزیزترینش، به‌عنوان پایان قلمداد می‌شد. نمی‌خواست تنها...