پایتخت شعر ایران

ما همه منتظرِ رویتِ ماهیم؛ بیا خسته از ظلمت شبهای سیاهیم؛ بیا تا مگر از تو رسد پیکِ امیدی؛ خبری پادشاها ! همگی چشم به راهیم؛ بیا نیست در سینه ی ما غیر غمت جانانم جز حضورت بخدا هیچ نخواهیم؛ بیا با تو آباد شود دشتِ دل از دیدن تو بی حضور تو پر از حالِ تباهیم ؛ بیا حالِ ما خوب شود با تو مگر حضرت عشق گر چه آغشته به هر گونه گناهیم؛ بیا با تو کاشانه ی غمها به فنا خواهد رفت همگی ملتمسِ گوشه‌نگاهیم ؛ بیا ضربه ها خورد دل از ظلمت شبهای فراق باز هم...

به اون جایگاه از زندگی رسیدم که با کسی تعارف ندارم، هرکی که منو نداره باخته. من چیزی کم ندارم که برای رفتن کسی بغضم بگیره کسی که از دنیای من رفته به خودش بد کرده نه من. اصلاً خودم درارو براش باز می کنم. خدا منو اونقد دوست داشتنی آفریده که پای هیچ دوست نداشتنی وای نمیستم. من هر لحظه می تونم آرزوی کسی باشم. من محتاج کسی نبودم، نیستم و نخواهم بود. اگه کسی یه روز منو نخواست، این مشکل شخصی خودشه و ربطی به من نداره. من برای نخواستن آدما پای بدرقه ی خوبی دارم. با من...

جویبارهای یزد را گذراندم و از عبور آنها، برای خودم ردپایی کاشتم از جنس «رویا».. من، از شهر مناره و مسجد برای خود خاطره ساختم و به «فارس» گریختم؛ شهر مادریم.. آمدم و فراموش نکردم، آری راه و رسمم فراموشی نیست ... حق آب و ریشه دارد این «یزد مادرزاد»!!! آمدم فارس، دیار اردشیر بابکان و ساسان بزرگ اما به یاد نبردم فرخی را در کنج ایوانش... من، برای « ساختن »آمدم، «کاشتن» را در جایی دیگر انجام داده بودم.. کاشتم خشت ها را، گذاشتم پله به پله روی هم و از آن، سروی از زندگی ام ساختم به بلندای...

عنوان: کتاب رویایی زندگی     و لطفا به یاد داشته باش ،که زندگی همین است.. شبیه به یک کتاب..! و یک کتاب، فصل ها و روزهای متفاوتی دارد.. احساسات متفاوتی نیز دارد.. و قرار نیست... چون فصل هفت کتابی که آن را زندگی می کنی ، اشک های چون الماس تو رو در آورده.. فصل هشت ،هم همین کار را انجام دهد..! ورق بزن.. برو جلو.. اگر ورق نزنی.. که متوجه نخواهی شد، در فصل های بعد چه رویاها و اتفاقاتی  انتظار تو را می کشند...؟! شاید ،فصل بعدی کتاب زندگی ات.. پاریس جادویی ، منتظر تو باشد! کسی...

گفت:خاکستری گفتم:رنگش گفت: نه گفتم: پس چه چیزی؟؟؟؟!! گفت: تو گفتم‌:من ؟؟؟!!! گفت: آره تو مثل رنگ خاکستری هستی نه سیاه سیاه نه سفید سفید اما نمیدانست من در چارچوب سیاه و سفیده گم شده ام رنگ ها بی معنی شده اند برایم همه چیز را در قاب سفید و سیاه میبینم شاید حق با او ست من خاکستری ام چون سوختن خودم را دیده ام تقلایی نکردم نقش تماشاچی داشتم فقط الان زیر حجم خاکستری که یادگار مانده از خودم نفسی میکشم رنگ من خاکستری نیست من خود خاکستر شده ام   عباس دهقانی          ...

زدی شکوندی این دلُ گفتی مقصرش منم بهم نگا نمیکنی زخمی حرفاته تنم هرچی دلت خواس بگو گذشته آب از سرم فرقی نداری با همه وقتی نداری باورم خسته شدم از انتظار طاقتمو محک نزن رو زخمای عمیق من اینقده هی نمک نزن برو میخوام تموم شه این کاووس لعنتی برو یعنی نفهمیدی هنوز دیگه نمیخوامت تو رو میخوام دیگه تموم شه این روزای سختِ انتظار دیگه نمیخوام ازتو هیچ چیزی بمونه یادگار تمومش کن یلداقانعی           از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز...