پایتخت شعر ایران

هیچ خواسته‌ای در جهان بیرون به تو داده نمی‌شود، مگر آنکه پیش‌تر در درونت متولد شده باشد. آنچه «کمبود» می‌نامی، اغلب نشانه‌ی بخش‌های نادیده‌گرفته‌شده‌ی وجود توست. وقتی به جای جنگیدن با جهان، رو به درون می‌کنی، باورهایت را می‌شناسی، ترس‌هایت را می‌بینی و مسئولیت حالت درونی‌ات را می‌پذیری، جهان ناچار به تغییر می‌شود. زیرا جهان بیرون از تو قوی‌تر نیست؛ فقط بازتاب دقیق‌تری از توست. خودشناسی یعنی بازپس‌گیری قدرت خلق. و از همان‌جا، آنچه می‌خواهی… تو را پیدا می‌کند.ذهن انسان همواره در حال بازتولید الگوهای آشناست، نه لزوماً الگوهای درست. ناخودآگاه ما به‌دنبال امنیت است، حتی اگر این امنیت در...

وقتی به چهره‌ات نگاه می‌کنم، انگار زمستان برای اولین بار معنای گرما را فهمیده است. سفیدی اطرافت سرد نیست؛ برعکس، باعث می‌شود گرمای تو واضح‌تر، عمیق‌تر و خواستنی‌تر دیده شود.   نگاهت… نگاهت از آن نگاه‌هایی نیست که فقط دیده شود؛ نگاهت می‌ماند. در دل. در فکر. در تمام آن لحظه‌هایی که آدم بی‌دلیل لبخند می‌زند و خودش هم نمی‌داند چرا.   چشمانت مثل دو پنجره‌اند رو به دنیایی آرام، اما پرقدرت. نه فریاد می‌زنند، نه التماس می‌کنند؛ فقط هستند و همین «بودن» دل را بی‌اختیار می‌کند.   لب‌هایت قصه نمی‌گویند، اما وعده‌اند. وعده‌ی آرامشی که آدم دلش می‌خواهد یک...

عشقم… وقتی چهره‌ی نازت را می‌بینم، بی‌اختیار می‌شوم. نه از آن بی‌اختیاری‌های گذرا، از آن بی‌اختیاری‌هایی که آدم را از خودش می‌گیرد و به جایی می‌برد که فقط احساس فرمانروایی می‌کند. وقتی نگاهت به نگاهم گره می‌خورد، تمام جهان برای چند ثانیه یادش می‌رود چگونه باید بچرخد. زمان مکث می‌کند، من نفس را فراموش می‌کنم، و قلبم بی‌اجازه شروع می‌کند به گفتن نام تو. تو فقط زیبا نیستی مریم… تو زیبایی را بی‌دفاع می‌کنی. آن‌قدر که دل، هیچ راهی جز تسلیم ندارد. عشقم، چهره‌ات شبیه وعده‌ای است که خدا خیلی جدی داده. چشمانت مثل رازی‌اند که هرچه بیشتر کشف می‌شوند...